Hotel Balazar - Kate DiCamillo RECENSIE

Recensie: Hotel Balazar - Kate DiCamillo

Marta zwerft door de gangen van het hotel waar haar moeder werkt als kamermeisje. Marta’s vader is ver weg, aan het front en zijn afwezigheid hangt als een stille schaduw door het hele verhaal. Marta probeert zich onopvallend te bewegen, luisterend naar de geluiden van het hotel, wachtend op een teken dat haar wereld weer heel kan maken. Deze rustige, bijna dromerige aanzet vormt de ideale ingang naar een verhaal dat langzaam maar gestaag verteld wordt.

In Hotel Balazar komt een mysterieuze gravin een kamer huren, samen met haar luidruchtige papegaai. De gravin ziet Marta meteen staan, in tegenstelling tot veel anderen, en nodigt haar uit om zeven verhalen te komen beluisteren. De verhalen die volgen zijn soms absurd, soms ontroerend, soms verwarrend, maar altijd geladen met onderliggende betekenis. Ze lijken niet afgerond, niet logisch opgebouwd en het lijkt alsof ze niets met Marta te maken hebben. Toch blijft Marta komen, gedreven door nieuwsgierigheid, hoop en een diep verlangen dat de verhalen haar iets zullen geven dat ze mist: een aanwijzing over haar vader of een manier om met haar angsten en onzekerheden om te gaan.

Kate DiCamillo verweeft de ontmoetingen tussen de gravin en Marta samen met de innerlijke reis van Marta. De gravin vertelt sprookjesachtige verhalen vol merkwaardige figuren en onverwachte wendingen. Marta zoekt ijverig naar verbanden tussen die verhalen en haar eigen leven. Dat sommige van die verbanden vergezocht of twijfelachtig zijn, hoort precies bij de wereld waarin Marta zich bevindt: een wereld waar onzekerheid heerst, waar je moet vertrouwen op flarden van betekenis en waar hoop soms niet meer is dan een verhaal dat iemand met je deelt. Kate DiCamillo kan eenvoudige emoties in eenvoudige, precieze taal vangen, wat erg prettig leest.

Kate DiCamillo staat bekend om haar vermogen om diepe thema’s licht te maken, zonder de ernst te verliezen. Ook in Hotel Balazar slaagt ze daarin. Ze schetst een verhaal dat zowel toegankelijk is als rijk aan gelaagdheid. Een verhaal dat kinderen meeneemt in Marta’s verwondering en volwassenen raakt met subtiele reflecties over verlies, veerkracht en vertrouwen. De vertaling door Harry Pallemans houdt die helderheid en gevoeligheid intact, met een toon die perfect aansluit bij Kate DiCamillo’s ingetogen stijl. 

De illustraties van Julie Morstad zijn sfeervol, fijngevoelig en vol emotionele accenten. Ze versterken het verhaal op een prachtige manier. Ze vangen Marta’s stille blik, de geheimzinnigheid van de gravin en de melancholische sfeer van het hotel zonder de pagina’s te overstemmen. Julie Morstad weet met subtiele lijnen en zachte kleuren precies de juiste toon te raken: warm maar met een zweem van het onbekende.

Hotel Balazar is een verhaal dat je rustig moet laten bezinken. Het is sprookjesachtig zonder een sprookje te zijn, mysterieus zonder duidelijk antwoord, troostrijk zonder zoet te worden. Soms voelt het een tikje apart, maar juist daardoor blijft het hangen. 

Recensie: Hotel Balazar - Kate DiCamillo