Boedel - Gerbrand Bakker RECENSIE

Recensie: Boedel - Gerbrand Bakker

“We zijn zes kinderen en niemand is de baas. En ik blijf de hele tijd ‘we’ of ‘wij’ schrijven, nog steeds in een poging om me de hele bliksemse boel niet toe te eigenen, maar ergens is dat natuurlijk onbegonnen werk: door alles op te schrijven is dat precies wat ik doe. Ik kan het niet helpen.”

De zes kinderen zijn Gerbrand Bakker zelf, de ik in dit boek, en zijn vier broers en zus, aldus genoemd: oudste broer, jongste broer, Duitse broer, buurbroer, zus en ik, in willekeurige volgorde. Alleen van de ik weten we de naam: Gerbrand Bakker. Hij beschrijft in Boedel hoe de broers en zus de boedel verdelen nu ook moeder is gestorven (Moeder na vader, 2023).

De verdeling gaat voorbeeldig, misschien wel omdat de nabestaanden altijd de woorden van hun moeder: “Wie ruzie maakt, krijgt niks!” in het achterhoofd hebben. Wanneer meerdere personen aanspraak maken op een voorwerp, moet men goed nadenken want er wordt dan geloot en bij een volgende loting mag je niet mee loten. Zo valt er geen onvertogen woord tussen de gezinsleden.

Gerbrand Bakker (1962) werd vele malen genomineerd voor belangrijke literaire prijzen; ook nam hij  vele Nederlandse en buitenlandse prijzen in ontvangst. Zijn romans, onder andere Perenbomen bloeien wit, Juni, De omweg zijn wereldwijd vertaald. De roman Boven is het stil (2006) zorgde ervoor dat hij naast schrijver van fictie en non-fictie ook hovenier werd.

In Boedel lezen we hoe de Bakkers met elkaar omgaan (sommige gesprekjes zijn opgetekend), welke spulletjes voor Gerbrand (emotionele) waarde hebben en bij hem terecht komen. Dat dit niet in een dag gebeurt en ook niet steeds met iedereen erbij, wordt ook duidelijk. De lezer krijgt een aardig beeld van hoe het er aan toe is gegaan vanaf het eerste moment dat ze bij elkaar komen tot later wanneer het huis leeg staat.

Gerbrand blijkt niet de meest spraakzame broer van het gezelschap te zijn: “Oudste broer kijkt mij aan (…) zegt dat zijn vrouw het opvallend vindt dat ik zo weinig zeg als we bij elkaar zijn (…). ‘En dan schrijf je later de dingen op en dan rollen de zinnen er achter elkaar uit.’” Gerbrands reactie: “Het is meer dat ik de dingen het liefst en het best in mijn eentje verwerk, (…). Misschien is dat hele schrijven van mij niets anders dan één groot in mijn eentje dingen verwerken.”

Als lezer ben je blij dat Bakker in geschreven taal zich gemakkelijker uit dan in gesproken woorden. Want hoe mooi is wat hij zegt in Boedel, de emoties die hij beschrijft, hoe de Bakkers met elkaar omgaan en hoe hij het zegt! In normale taal die niets gekunstelds heeft maar toch verzorgd is. De lezer krijgt een mooi stukje intieme familiegeschiedenis te lezen. Een extraatje vormen de nauwkeurige en uitgebreide beschrijvingen van de spulletjes die hij uitkiest. In Boedel zijn daarvan zwart-wit afbeeldingen opgenomen. Op de cover staan ze ook nog eens in miniatuur in kleur.

Dit aardige, anekdoten-rijke boekje, geschreven door de meesterhand van Gerbrand Bakker zal iedere lezer aanspreken. Het is in weinig tijd uit te lezen (140 bladzijden inclusief de afbeeldingen met beschrijvingen) of in een rustiger tempo omdat de draad gemakkelijk opgenomen kan worden. Een aanrader dus!

Recensie: Boedel - Gerbrand Bakker