De smaak van Soestdijk - Nicole Iniquole en Robèrt van Beckhoven RECENSIE

Op de achterkant van De smaak van Soestdijk wordt ons beloofd dat je 350 jaar koninklijke kookgeschiedenis in huis haalt. Recepten die bewaard zijn gebleven, de interessante geschiedenis van Paleis Soestdijk en leuke anekdotes van achter de paleismuren.

Afgezien van de foto’s beslaan de geschiedenis en de anekdotes slechts zo’n 15 pagina’s die niet eens allemaal heel veel tekst hebben. De smaak van Soestdijk is dus vooral een kookboek en gelet op de naam van één van de schrijvers, Robèrt van Beckhoven kan je dan veel desserts en zoetigheid verwachten. De andere schrijfster, Nicole Uniquole is geen kok, maar creatief directeur van Paleis Soestdijk. Vanwege die achtergrond had ik graag wat meer gelezen over de relatie tussen de geschiedenis en anekdotes en de in het boek beschreven gerechten. Die ontbreekt in de meeste gevallen. Bij de recepten mis ik dus ook de reden waarom juist deze in het boek zijn opgenomen.

De hartige recepten zijn van de hand van culinair redacteurs Hester de Goede en Judith Claas. Alle recepten, zowel hartig als zoet zijn ogenschijnlijk willekeurig door het boek geplaatst, al is er vaak een opbouw van voor-, tussen-, hoofdgerecht en een dessert. Ze zijn afwisselend enorm chique en geschikt voor uitbundige staatsbanketten en van de andere kant dan weer alledaags. Zo maakte ik uit het boek de ‘Baarnse Braadbal’. Eigenlijk een gewone gehaktbal, gekruid met selderijzout, mosterd, nootmuskaat en kruidnagel met gekookte aardappel en groente. In het recept stonden sperziebonen, maar omdat die in dit jaargetijde uit Noord-Afrika komen verving ik die voor paksoi die wel gewoon in Nederland is geteeld. Geen heel bijzonder maal dus. Wel lekker en erg Nederlands!

Ik maakte nog zo’n typisch Nederlands gerecht uit het hoofdstuk ‘De Paleiskeuken’. In De smaak van Soestdijk genoemd als ‘Hofmaal: Gebakken vis met zelfgemaakte friet’. Toegegeven die friet maakte ik deze keer niet zelf. De vis, ik koos voor scholfilet, paneerde ik zelf en ook de bijbehorende remouladesaus met onder andere kappertjes, augurk, mosterd, sjalot en zure room maakte ik uiteraard zelf. Die was bovendien ook nog eens erg lekker en eenvoudig te maken.

De smaak van Soestdijk is best een aardig boekje met leuke recepten voor alledag of voor een uitgebreid dinertje. De geschiedenis van Soestdijk in relatie tot de gerechten had van mij wel wat uitgebreider mogen zijn. Kijken we naar het lijstje van de bewoners van Soestdijk, dan zie we 10 generaties ‘Oranjes’. In De smaak van Soestdijk worden er slechts drie beschreven. Dat het 350 jaar geschiedenis bevat lijkt me dus wat overdreven.