Honderd dagen - Emelie Schepp RECENSIE

Recensie – Honderd dagen - Emelie Schepp

In Honderd dagen begint het verhaal met een verdwijning die het hele stadje Motala bezighoudt. Een jonge vrouw, Amanda Sundin, is van de ene op de andere dag spoorloos. Niemand weet of ze is weggelopen, ontvoerd of dat haar iets heel anders is overkomen. Terwijl de politie nog altijd geen duidelijkheid heeft, wordt precies een jaar later haar man zwaar toegetakeld gevonden. Dat maakt de oude verdwijning ineens weer actueel en nog veel mysterieuzer.

Rechercheur Maia Bohm wordt samen met haar collega's op de zaak gezet. Voor haar komt het onderzoek in een zware periode: ze is net verhuisd, probeert haar eigen plek binnen het nieuwe team te vinden, en thuis wacht de grootste zorg van alles. Haar zoon ligt in het ziekenhuis en heeft dringend een donorhart nodig. De onzekerheid over zijn toekomst vormt een constante, emotionele onderlaag in het verhaal en beïnvloedt hoe je haar keuzes en reacties begrijpt.

Terwijl Maia zich steeds dieper in de zaak vastbijt, ontdekt ze dat de gebeurtenissen rondom Amanda's verdwijning veel ingewikkelder zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. Kleine details blijken grote gevolgen te hebben, en mensen die in eerste instantie onschuldig lijken, blijken anders te zijn dan verwacht. De sfeer wordt steeds beklemmender omdat je merkt dat er meer speelt dan de politie in eerste instantie doorheeft.

Het verhaal wordt verteld in een vlot tempo, waarbij je hoofdstuk na hoofdstuk nieuwe puzzelstukjes krijgt. Je volgt niet alleen het onderzoek, maar ook Maia's innerlijke strijd: ze wil een professionele, scherpe rechercheur zijn, maar ze balanceert tegelijkertijd op de rand van persoonlijke uitputting. De vraag is niet alleen wie verantwoordelijk is voor Amanda's verdwijning, maar ook hoeveel tijd Maia nog heeft, zowel voor haar onderzoek als voor haar zieke kind.

Naarmate het verhaal vordert, worden de lijnen steeds strakker aangetrokken. Je voelt dat de zaken op een of andere manier met elkaar te maken moeten hebben, maar de manier waarop blijft lang ongrijpbaar. Dat maakt de thriller spannend en meeslepend zonder dat er al te vroeg antwoorden worden gegeven.

De schrijfstijl is toegankelijk en verslavend. Je leest door omdat elk hoofdstuk eindigt met net genoeg prikkeling om verder te willen gaan. Je merkt dat Schepp een beeldende manier van schrijven heeft. 

Het plot zelf zit goed in elkaar. Je krijgt te maken met ontvoering, psychologische manipulatie en een race tegen de klok die je meesleept tot het einde. Je voelt de druk, de onrust, en soms zelfs de wanhoop van de betrokken personages. 

Honderd dagen is vooral een thriller die je leest voor de adrenaline, de mystiek rond Jana en de manier waarop Schepp het tempo steeds weet op te voeren. Als je houdt van Scandinavische spanning met een donkere ondertoon, dan lees je deze honderd dagen zonder moeite in één weekend uit.

Recensie – Honderd dagen - Emelie Schepp