Vreemde huizen - Uketsu RECENSIE

Recensie: Vreemde huizen - Uketsu

Wanneer de auteur van Vreemde huizen via een vriend gewezen wordt op de vreemde indeling van een huis, gaat hij op onderzoek uit. Het verhaal dat achter dit huis schuilt, herbergt een duister geheim. Maar hoe zit het precies in elkaar?

Uketsu is het pseudoniem van een anonieme Japanse Youtube-persoonlijkheid die altijd te zien is in een zwarte bodysuit en een wit masker, en een stemvervormer gebruikt. Vreemde huizen is de debuutroman van Uketsu, maar Vreemde tekeningen verscheen ondertussen ook al in de Nederlandse vertaling en het is wachten tot Strange Buildings vertaald wordt. 

Natuurlijk roept het feit dat de auteur zich op deze manier anoniem profileert al een bijzonder gevoel op bij de lezer, maar zelfs al weet je helemaal niets over de schrijver dan krijg je dat 'vreemde' gevoel vanzelf tijdens het lezen. De titels van de boeken zijn niet voor niets Vreemde huizen en Vreemde tekeningen, want het is moeilijk om niet direct aan dit bijvoeglijke naamwoord te denken als je start met lezen. 

Meerdere elementen maken Vreemde huizen bijzonder qua sfeer. Ten eerste heb je de afstandelijkheid van de schrijfstijl. Door de auteur het verhaal in de ik-vorm te laten vertellen en alle conversaties exact te transcriberen met net als in een toneelstuk de naam van het personage voor de tekst, wordt er een soort afstand gecreëerd. Het maakt alles wel heel duidelijk en het geeft de indruk dat het om een stukje journalistiek gaat en dat schept 'vertrouwen'. Op deze manier speelt Uketsu met de geloofwaardigheid van het geheel. De auteur is naamloos in het boek en wordt gewoon 'auteur' genoemd. Dit versterkt de eerder benoemde afstandelijkheid die de lezer ervaart. 

Ten tweede is het plot van het verhaal zó bizar en wordt de informatie steeds in stukjes aangeleverd, dat je van zelf gaat meedenken over wat er nu precies allemaal aan de hand is met deze huizen. Tijdens het lezen van Vreemde huizen moet je heel goed opletten. De details zijn belangrijk en elk woord dat Uketsu gebruikt is minutieus uitgekozen. 

Af en toe 'ontbreekt' er iets in het verhaal en het zal de oplettende lezer aan het twijfelen brengen. 'Heb ik iets gemist?' is dan wat er door het hoofd gaat, maar nee, ook tijdens het terugbladeren lijkt er geen informatie te vinden. En net dát maakt het zo interessant, want je weet gewoon dat het belangrijk is en dat er op een later moment iets mee gedaan wordt. Dat spel, het prikkelen van de lezer op allerlei verschillende manieren, is wat Vreemde huizen zo verslavend maakt. 

De personages zijn totaal ondergeschikt aan het plot. Ze staan in functie van het verhaal en maken weinig ontwikkeling door, maar dat is niet waar het om gaat en dus stoort het totaal niet. De omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, heeft geen grote invloed, maar als lezer ben je je wel erg bewust van het feit dat het zich allemaal in Japan afspeelt. Af en toe pik je zeker wat culturele elementen op en dat voegt iets extra toe. 

Uketsu denkt, naast het ongemakkelijk maken van de lezer, zeker aan de toegankelijkheid van zijn boek voor een groot publiek. Het veelvuldige gebruik van plattegronden, de toegankelijke schrijfstijl en de beperkte lengte van het verhaal, zorgen ervoor dat je echt door het boek heen vliegt. Het is bijna onmogelijk om het boek weg te leggen eens je begonnen bent. 

Vreemde tekeningen wordt als 'horror' geadverteerd (zeker internationaal), maar het is eerder de zonderlinge sfeer die overheerst dan dat het echt gruwelijk is. Dus laat je niet afschrikken, als je normaal geen horror leest. Vreemde huizen is een boek voor iedereen die een keer iets origineels wil lezen, voor iedereen die ook na het omslaan van de laatste bladzijde nog wil nadenken over een verhaal, voor iedereen die de grijze massa aan het werk wil zetten op een onconventionele manier, voor iedereen die geëntertaind wil worden! 

Recensie: Vreemde huizen - Uketsu