Cirkel der dagen - Ken Follett RECENSIE

Recensie: Cirkel der dagen - Ken Follett

Cirkel der dagen: Kenn Follett op zijn best

Een vuursteenzoeker en een hogepriesteres zijn de dragende personen in deze nieuwe historische roman van Kenn Follett (1949). Ze beijveren zich voor het bouwen van Stonehenge, een monument dat eerbetoon brengt aan de zonnegod en niet houtbaar is.  We schrijven het woord bewust met een t maar dat wordt duidelijk bij het lezen. Het speelt zich af in de 25ste eeuw voor Christus op de Grote Vlakte. De grote vraag, of het ondanks aanhoudende tegenslag gaat lukken, blijft lang in de mist hangen.

We kunnen ook de voortdurende ruzie tussen boeren, veehoeders en boslanders in de schijnwerpers plaatsen, want wat die met elkaar uithalen is van de gekke. Seft, de vuursteenzoeker, wordt door zijn vader en twee broers behandeld als een wegwerpartikel. Hij neemt zijn toevlucht naar de hoeders, waar hij zijn hart verpandt aan Neen, een van de dochters van Ani, de dorpsoudste.

Monument

In haar zus, Joia, vindt hij een medestander in de wens om het monument voor de zonnegod in steen te herbouwen, maar dat heeft alles weg van een mission impossible. De enorme stenen liggen op verre afstand en bij gebrek aan hijswerktuigen lijkt het onmogelijk om ze aan te slepen. Dat brengt het beste in Seft en Joia naar boven. Hij met zijn vindingrijkheid en zij met haar wijsheid en zegkracht als hogepriesteres laten zich de gedachte niet uit hun hoofd praten. Ook niet door de moordpartijen tussen veehouders, boslanders en vooral boeren, waarbij ook toen al grondbezit een splijtzwam vormde. En de broers blijken niets aan hun gemene karakters te hebben ingeboet.

Liefde

Voor Joia is er nog een tweede groot verlangen. Ze ervaart tijdens de Jool, een jaarlijks feest waarbij mannen, vrouwen jongens en meisjes wetteloos kroelen, dat het mannelijk geslacht op haar geen aantrekkingskracht heeft.

Schaapherderin

Een bevallige schapenhoedster, Dee, des te meer. Cirkel Der Dagen is de zoete tegenpool van de slachtpartijen tussen de genoemde doelgroepen. Follett weeft het op aansprekende wijze door elkaar in een verhaallijn om van te smullen.

Zoals steeds in zijn boeken ontpopt de auteur zich als een flagrante vijand van onrecht. Daarvan geeft dit boek treffende voorbeelden.

De journalist die hij was nam in 1978 de afslag naar het schrijven van boeken en daar zijn we hem dankbaar voor.

Hij verstaat de kunst om groot inlevingsvermogen en berde kennis van het verleden om te zetten in volzinnen die je met gretigheid verslindt. Personen en de thema’s die ze vullen beklijven.

Voor velen geldt Pilaten van de aarde (De kathedraal) als zijn meesterwerk, maar Cirkel der Dagen staat zeker niet bleekjes in de schaduw.

Joost van der Meer en William Oostendorp voelen het als vertalers fijntjes aan.

Recensie: Cirkel der dagen - Ken Follett