Een grillig soort grind - Ine Boermans RECENSIE

Recensie: Een grillig soort grind - Ine Boermans

Een grillig soort grind: hilarisch los maken van strenge vader

Amelia groeit op in een gezin waarvan de vader het te hoog in de bol heeft en de moeder haar verdriet verdrinkt met een vriendin. Ze doet veel hopeloze pogingen om haar eigenwaarde op te krikken. Het vertrek uit het nietige plattelandsdorp naar de stad moet haar de verlossing bieden. Toch blijkt het status verwerven niet zo simpel. Is het ongezien blijven tussen de korenvelden eigenlijk niet aantrekkelijker?

Ine Boermans (1976) schrijft er een hilarisch verhaal over, waarbij ze de lachstuipen geen rust gunt. Dat maakt het trieste feit van een mislukte opvoeding en het meer vallen dan opstaan van een mismoedige dochter verteerbaar.

Een verhaallijn die recht doet aan het gerief en het bekrompene van het platteland en het opgaan in het naamloze van de stad.

Minachting

Boermans schudt stevig aan de boom van de didactiek. Ouders die in hun hang naar groot van het westen naar het platteland verhuizen, geen contact met de ‘onnozelen’ wensen en ergens in hun binnenste toch het spontane en genoeglijke van een dorp waarderen.

De auteur geeft prachtige voorbeelden van misplaatste minachting, zoals dorpelingen die in een supermarkt laag bij de grond hun boodschappen zoeken, want daar liggen de goedkope spullen, die in bereik van muizen en een enkele rat zijn. Mavo vindt de vader helemaal niets: Mirjam kiest er dan juist wèl voor met in het vervolg de moederhavo en een stuk kunstacademie.

Haaks

Een verhaallijn over welstand die haaks staat op verstand. Och, hoe actueel ook het opvoeren van een licht dementerende opa die met Pasen 25 eieren verstopt waarvan de teleurgestelde kleinkinderen er slechts acht kunnen vinden. De rest van het pluimveegoed haalt wellicht nog de Pinksteren of is dan al vertrapt omdat opa het verstoppertje spelen niet meer beheerst.

Overdrijving

Een grillig soort grind verwijst dus naar de beide kanten van het plattelandsleven.

Een meisje en later een jonge vrouw die wanhopig probeert om haar strenge vader op de plaats te zetten. Maar op rijles angst voor iedere bocht om er uit te vliegen is bepaald geen stap in de goede richting. En de pa foetert op de fratsen van het modernisme en de daaraan gehechte ongecontroleerde emoties. De betuttelende moeder weggeschreven als iemand die de 200 is gepasseerd…

Toch een stukje genoegdoening voor zijn dochter als hij door een buurman naar de kermis wordt getrokken en daar met een zuinig gezicht achter een mini glaasje bier zit te kniezen.

Het verhaal loopt tegen het eind een beetje weg, maar dan heb je al zoveel leuks achter je dat er mee te leven valt. Onderhoudend en geschreven met een pen die in een pot honingdrank is gestopt.

Recensie: Een grillig soort grind - Ine Boermans