Het juweel van Caïro - Muna Shehadi RECENSIE

Recensie: Het juweel van Caïro - Muna Shehadi

Wanneer je de cover ziet van Het juweel van Caïro van Muna Shehadi is het overduidelijk dat dit verhaal zich zal afspelen in het Verre Oosten. De oranje/rode kleur is opvallend en past precies bij de titel. Het is het tweede deel in de trilogie De verloren schatten.

In 1976 is Lilianne in Caïro werkzaam voor het bedrijf van haar vader, wanneer ze bij toeval een charismatische Egyptenaar ontmoet met verstrekkende gevolgen, die ze op dat moment nog niet kan overzien. Ook zit ze in de knoop met haar eigen Oosterse afkomst. En wanneer een getraumatiseerde oorlogsfotograaf haar hulp nodig heeft, neemt haar leven een drastische wending.

De tweede verhaallijn speelt zich af in het heden, waar haar geadopteerde dochter Sophie niet goed weet wat ze met haar leven aan moet. Na een scheiding is ze de weg een beetje kwijt, maar als ze dan totaal onverwachts hoort wie haar biologische moeder is, gaat ze op zoek naar haar en haar eventuele familie.

Dit boek is het tweede deel in een trilogie en hoewel het boek prima zelfstandig kan worden gelezen, is het voor de beste leeservaring aan te raden eerst het eerste deel, Een affaire in Parijs te lezen, want je komt personages uit het eerdere boek tegen. In dit tweede deel worden deze personages verder uitgediept en komen ze stukken beter uit de verf, zoals Lilianne, die moeite heeft met haar emoties en geaardheid en er tegenop ziet haar Egyptische familie te ontmoeten. En oorlogsfotograaf Gilles, die zo getraumatiseerd is door de oorlog die hij heeft weergegeven met zijn foto’s. Deze twee gegevens worden heel mooi en indrukwekkend beschreven door Muna Shehadi. En dan is er natuurlijk ook nog wervelwind Connie, ook een bekende uit het eerdere boek, en zij speelt een behoorlijk grote rol in Het juweel van Caïro, zij het wat op de achtergrond.

Ook de nieuwe personages komen goed over. En het is bijzonder verfrissend dat Sophie een wat ouder personage is, met levenservaring, hoewel ze soms toch wel wat kinderlijk over kan komen, maar dat kan ook haar enthousiasme zijn. Ze is een heel leuk personage en kan het verhaal prima dragen. Aangezien ze dol is op koken, speelt eten een grote rol in het verhaal, en dat wordt soms wat te veel beschreven, wat een minimaal minpuntje is, maar zoals Sophie zelf zegt:

“Eten heeft meer macht dan mensen beseffen.”

De schrijfstijl van dit boek is meeslepend en door de afwisseling tussen het heden en verleden bouwt Muna Shehadi de spanning langzaam op, waardoor het verhaal boeiend blijft en je wilt blijven lezen hoe het allemaal in elkaar zit. Het is alleen heel jammer dat de plot op de achterkant van het boek eigenlijk alles al weggeeft en ook zijn er enkele schrijffouten. Dit zou een uitgeverij en/of redacteur of wie er dan ook voor verantwoordelijk is, toch hebben moeten gezien?

De titel van het boek maakt duidelijk dat het om een juweel gaat en het is verrassend om te zien hoe dit juweel (of zijn er meerdere?) een rol speelt in het verhaal. De rol van een oud object, dat ook in het eerdere deel voorkomt, is eveneens een belangrijk onderdeel in dit boek. Muna Shehadi heeft dit object (geen spoilers) en het juweel heel mooi samengevoegd.

Conclusie: Het juweel van Caïro is een heerlijk ontspannend verhaal om te lezen, met een fijne vlotte schrijfstijl, een verrassend begin, met personages die erg goed overkomen, met een mysterie, drama, humor, liefde en verdriet, trauma’s, in een Oosterse setting, kortom een boek dat je wilt lezen.

Recensie: Het juweel van Caïro - Muna Shehadi