Moedwil - Jet van Vuuren RECENSIE

Recensie: Moedwil – Jet van Vuuren

Nadat de echtgenoot van Elma zelfmoord heeft gepleegd, verhuist ze om de draad van haar leven weer op te pakken. Dat lukt echter niet zonder slag of stoot: ze wordt aangereden op haar fiets en niet veel later ontvangt ze dreigende berichtjes van een onbekende afzender. Deze beweert dat de dood van haar man geen zelfmoord was, maar moord. En is die aanrijding wel een ongelukkig toeval?

Moedwil is opgebouwd uit drie tijdlijnen. De eerste tijdlijn voert de lezer ver mee terug naar het verleden, naar het moment dat Elma haar toekomstige echtgenoot Sjors ontmoette. Gaandeweg komt de lezer meer te weten over hun relatie: deze begon liefdevol, maar na verloop van tijd isoleerde Sjors haar steeds meer van de buitenwereld en werd hij steeds gewelddadiger. De tweede tijdlijn speelt zich een jaar geleden af en beschrijft hoe Elma in haar nieuwe woning is gesetteld. Ze heeft vriendschap gesloten met Kitty van een praatgroep voor nabestaanden en legt contact met haar buurvrouw Machteld. In de derde tijdlijn, die zich in het heden afspeelt, maakt men kennis met de jonge agente Puck, die onderzoek doet naar de moord op een onbekende Poolse vrouw.

Het boek wisselt voortdurend tussen deze perspectieven, wat geleidelijk licht werpt op de situatie. Mettertijd wordt duidelijk wat de link is tussen deze drie verhaallijnen. Dit zorgt voor een dynamische en aangename manier om het decor te schetsen. In combinatie met de korte hoofdstukken leest het boek dan ook erg makkelijk weg.

Hoewel de schrijfstijl vlot is, blijft de inhoudelijke spanning wat achter. Moedwil wordt gepresenteerd als een thriller, maar neigt sterk naar een roman. Van Vuuren heeft het verhaal dusdanig opgezet dat het niet moeilijk is om te voorspellen waar het zal eindigen. Er zijn weinig plottwists of schokkende onthullingen, en de verrassingen die er wél zijn, komen pas laat in het verhaal aan bod. Bovendien voelen sommige gebeurtenissen iets te toevallig of zelfs ongeloofwaardig aan, waardoor de onderhuidse spanning grotendeels ontbreekt.

Daarnaast zijn de personages wat stereotiep neergezet. Elma lijkt aanvankelijk naïef, maar blijkt toch een duister kantje te bezitten. Ze toont weinig oprechte interesse in anderen, tenzij ze haar ergens mee kunnen helpen. Haar vriendschap met Kitty komt hierdoor niet erg geloofwaardig over, mede omdat Kitty vooral met zichzelf bezig is. Buurvrouw Machteld wordt ondertussen geportretteerd als een eenzame buurvrouw die dol is op haar hondje. Wat meer diepgang of nuance in de karakterontwikkeling was hier zeker op zijn plaats geweest.

Al met al is Moedwil een prima boek voor wie houdt van een vlot mysterie met een psychologisch randje, maar de doorgewinterde thrillerlezer zal waarschijnlijk op zijn honger blijven zitten. De interessante structuur met de drie tijdlijnen is het sterkste punt van het boek, maar dit weegt niet volledig op tegen de voorspelbaarheid en de vlakke personages. Het is een vermakelijk verhaal, maar het mist hetgeen een thriller onvergetelijk maakt.

Recensie: Moedwil – Jet van Vuuren