Onze versplinterde zielen - Rima Orie RECENSIE

Recensie: Onze versplinterde zielen - Rima Orie

In Onze versplinterde zielen neemt Rima Orie de lezer opnieuw mee naar Awaran. Priya trekt na de gebeurtenissen uit het eerste deel van de Bloedmaan-duologie, In het vervloekte hart, dieper het oerwoud in en komt daar in aanraking met een krachtig oermonster. Ze ontsnapt ternauwernood, om niet lang daarna weer in een levensgevaarlijke situatie terecht te komen. Des te dieper Priya in het conflict getrokken wordt tussen de rebellen en de kolonisten, wordt één vraag steeds belangrijker: hoe kan Priya haar krachten gebruiken om Awaran te bevrijden zonder daarbij de mensen om zich heen steeds in gevaar te brengen? 

De rijke Surinaamse invloeden, die ook al in In het vervloekte hart duidelijk voelbaar waren, bepalen deze keer weer het unieke karakter van dit Young Adult Fantasy-verhaal. De sfeer is vergelijkbaar met het eerste deel van de duologie, maar het drukt allemaal wat zwaarder. Priya weet wat haar 'gave' kan doen, maar heeft het nog niet geaccepteerd als een deel van zichzelf. Ze is bang om mensen pijn te doen en dat maakt haar ongelukkig. Daar komt nog eens bij dat ze als heldin wordt afgeschilderd, iets wat ze zelf totaal niet zo ziet. 

Omdat Reza met generaal Suapala is meegegaan en Priya bij generaal Aïda is gebleven, komt dat gemis er nog bovenop. Ze voelt zich verraden en in de steek gelaten door Reza. Later in Onze versplinterde zielen ontmoeten de twee elkaar weer onder moeilijke omstandigheden. Mede door de situatie, maar ook door de chemie tussen beide personages, zijn deze scènes onvergetelijk en heel belangrijk voor het verhaal.

Priya maakt in Onze versplinterde zielen een zichtbare ontwikkeling door. Haar kritische blik, in combinatie met haar impulsieve reacties, zorgt voor een enorme gelaagdheid van haar personage. De impulsiviteit brengt haar vaker in problemen dan dat het haar helpt, maar het is interessant om te zien hoe ze telkens op de gevolgen van haar daden reageert.

Naast de personages is de setting van het regenwoud bijna een personage op zich. De oermonsters en de eeuwenoude geheimen die Priya diep in het oerwoud ontdekt, geven het verhaal een mythische, bijna horror-achtige kwaliteit die losstaat van de politieke strijd. Het magiesysteem voelt in dit deel volwassener aan: magie is hier geen gratis kracht, maar een destructief middel dat een tol eist van het lichaam en de geest van de gebruiker.

De politieke strijd tussen alle verschillende fracties die bestaan in dit verhaal, is heel complex. Rima Orie maakt het behapbaar voor de lezer, ook voor de wat jongere lezer, maar je moet je aandacht er wel bij houden. Temeer omdat het zoveel meer is dan enkel het kader voor een fantasy-verhaal. Er zitten zoveel elementen in die berusten op waargebeurde feiten, dus je krijgt eigenlijk een geschiedenisles voorgeschoteld. En die les voelt belangrijk, omdat het over ondrukking en macht gaat, thema's die de dag van vandaag nog steeds hedendaags zijn. 

De schrijfstijl is beeldend en door de  complexiteit van de thema's voelt dit deel dan ook wat trager aan. Het sluit mooi aan bij de sfeer die Rima Orie oproept en die bijna benauwend aanvoelt. Er zijn een paar momenten van snelle actie, en die zorgen ervoor dat Onze versplinterde zielen niet slepend aanvoelt. Er is, net zoals in het eerste deel van de duologie, behoorlijk wat 'vreemde' terminologie, maar dit geeft het verhaal karakter en het leidt nooit tot verwarring. 

Onze versplinterde zielen is een indrukwekkend sluitstuk dat de lezer niet spaart. Het is een verhaal over onderdrukking en verzet, en hoe je met de beste bedoelingen toch niet altijd het 'goede' doet. Rima Orie gaat daarna nog een stap dieper en stelt de vraag wat dat dan met de ziel doet. Een worsteling die je goed kan voelen bij Priya. De Bloedmaan-duologie is een pareltje van eigen bodem en verdient het om door elke fantasy-liefhebber gelezen te worden. De karakter, de sfeer, de setting... alles sluit naadloos op elkaar aan en laat je nadenken over onze eigen koloniale geschiedenis. 

Recensie: Onze versplinterde zielen - Rima Orie