De krenking - Wanda Reisel RECENSIE

Recensie: De krenking - Wanda Reisel

Precies veertig jaar nadat Wanda Reisel (1955) debuteerde met Jacobi's tocht (1986) brengt zij haar jongste roman De krenking uit. Intussen schreef zij een behoorlijk aantal romans, waarvan Witte liefde (2004) bekroond werd met de Anna Bijns Prijs. Alle reden dus om aan te nemen dat De krenking een succes zal zijn. Helaas blijft dit boek beneden het niveau van haar vroegere romans. 

Het leven van huisarts Levi is een puinhoop, vindt hij zelf, vanwege zijn scheiding en een ernstige bloedvergiftiging. Maar wanneer hij een huisarts vervangt in het noorden van het land en een patiënt uit zijn lijden helpt, wordt deze daad van medeleven aangezien voor moord. Dan pas echt verandert zijn leven in een hel, volgens Levi. Hij voelt zich aan alle kanten verraden, door zijn ex, door zijn charmante vader die alles uit het leven haalde (een dertig jaar jongere tweede vrouw plus een een zestig jaar jongere minnares op zijn sterfbed) en die zelfs van zijn sterven een mooi show wist te maken. Na een berichtje over het handelen van Levi in de regionale krant, voelt Levi zich verbijsterd, angstig en woedend. Alle emoties strijden in zijn binnenste om voorrang, maar hij doet er niets mee. Hij zwelgt in zijn ongeluk. Tenslotte weet hij ook geen weerstand te bieden aan een ouder alternatief echtpaar dat hem meezuigt in hun snode plannen met betrekking tot een reactor in de duinen. Levi was al een typische anti-held, maar vanaf dat moment kun je als lezer geen enkel respect meer voor hem hebben. Hij is willoos, laat zich gebruiken en verliest zichzelf volledig. 

Hoewel de tekst op de achterkant van de cover een veel spannender en intrigerender verhaal belooft, laat het verhaal van De krenking de lezer ontevreden achter: er zijn heel wat verhaallijnen uitgezet, zoals de relatie tussen Levi en zijn dochter, de relatie met zijn vader, de relatie met zijn ex, de verhaallijn van zijn proces, maar ze worden geen van alle tot een einde gebracht. De verhaallijn van het vreemde echtpaar met de opruiende protesten komt daar nog eens tussendoor, heeft raakvlakken met de belangrijkste verhaallijn, maar blijft ook verder onafgemaakt.

Nee, het verhaal zelf van De krenking is saai, onsamenhangend, warrig en onbevredigend. De schrijfstijl in De krenking is vrijwel overal prettig en toegankelijk met mooie en soms humorvolle beelden, totdat Wanda Reisel een vreemde truc uithaalt. Op twee achtereenvolgende pagina's wordt de lezer compleet verrrast: het perspectief van waaruit het verhaal verteld werd, lag bij de ik-verteller, waardoor je meteen deelgenoot werd van zijn gevoelens, zijn gedachtenwereld. Dat liep lekker. Maar bij de schitterende voorstelling die zijn vader van zijn sterven maakt, hebben we met een stijlbreuk te maken: Levi spreekt zijn vader rechtstreeks (in gedachten?) toe. Dit doet heel merkwaardig aan en was volstrekt niet nodig.

Al met al blijft de lezer teleurgesteld achter. Het thema 'publiekelijk aan de kaak gesteld worden', reputatieschade met een goed lopend plot zou zonder die losse draadjes boeiend genoeg geweest zijn. Van Wanda Reisel mogen we meer verwachten.

Recensie: De krenking - Wanda Reisel