Ik zag haar eerst – Annemarie Bosma RECENSIE

Recensie: Ik zag haar eerst – Annemarie Bosma

Vier jaar geleden liep Ambers leven vast. Ze heeft geen relatie meer, haar kantoorbaan is een sleur en ze kan zich niet zetten tot haar echte passie: schilderen. In een poging haar leven weer in eigen hand te nemen, besluit ze zichzelf te trakteren op nieuwe tekenspullen. Haar hoop op een nieuwe kans wordt helemaal aangewakkerd als ze in de hobbywinkel de leuke Marijn ontmoet. Het klikt meteen tussen hen. Met een stralend humeur komt ze aan op het familieweekend met haar ouders, zus, broer en aanhang. Waar ze tot haar grote schrik wordt voorgesteld aan de nieuwe vriendin van haar broer: diezelfde Marijn die zíj net ontmoet heeft.

Ik zag haar eerst is het debuut van Annemarie Bosma. Met de knalroze kaft met vrolijke bloemetjes lijkt dit boek je tegemoet te grijnzen als de volgende blije chicklit. Toch maakt de queer-insteek van het verhaal Ik zag haar eerst net even anders. Hoe vaak lees je nu een romantisch ‘boy meets girl’-verhaal waarin naast de boy ook zijn zus achter het begeerde meisje aan zit? In handen van Bosma is het eigenlijk best logisch dat dat eens zou kunnen gebeuren.

Boven alles is Ik zag haar eerst een blij boek. Amber is een plezierige hoofdpersoon, die je vanaf de eerste pagina niets dan goeds toewenst. Ze zit duidelijk in een dip, haar moedeloosheid is voelbaar, maar ze blijft likeable. Ze heeft altijd nog precies genoeg energie om  je als lezer mee te nemen in haar verhaal. De heftige aanleiding van haar diepe dip wordt langzaam uit de doeken gedaan. Ondertussen maakt Amber persoonlijke groei door. Dat maakt haar menselijk en geloofwaardig.

Naast haar staat een serie leuke bijfiguren. Een van de sterren is beste vriendin Lucia, die Amber ondanks alles altijd blijft steunen. Daarbij is er een belangrijke rol voor Ambers familie. Niet alleen als bron van het probleem (haar broer heeft haar meisje verdorie), maar vooral als de veilige haven, die er ondanks alles altijd voor je is. Zo zijn vriendschap en familie belangrijke pijlers onder Ik zag haar eerst. Daarbij is een familieweekend als prominent decor origineel gekozen. Wie kent het niet, de bijbehorende combinatie van gezelligheid en ongemak? Een prima uitgangspunt voor ongemakkelijke en grappige scènes.

Zo laat Bosma zien een scherp oog te hebben voor fijne personages en een vlotte pen voor het tot leven brengen van herkenbare situaties. Ik zag haar eerst is daarbij grappig en leest makkelijk weg. Er zit een goede vaart in het verhaal, mede door de korte hoofdstukken, en Bosma weet met wat kleine plotwendingen te verrassen, ondanks het sterke vermoeden van een naderend happy end.

Een minpunt? Het gaat allemaal niet heel diep. De vonken spatten er niet vanaf. Dat Marijn leuk is, moet je vooral maar aannemen. Waar in hun schijnbaar geweldige relatie eventueel ruimte zit om broer-lief te doen afzien van die leuke meid, is niet aan te wijzen. En dat Marijn ineens ook op vrouwen zou kunnen vallen… Tsja. Een en ander had nog wel wat meer uitwerking verdient. Misschien is een vervolg een idee, of het opnieuw vertellen van hetzelfde verhaal vanuit een ander perspectief. Want buiten kijf staat dat meer van deze auteur zeer welkom is.

Recensie: Ik zag haar eerst – Annemarie Bosma