De weduwe - John Grisham RECENSIE

Recensie: De weduwe - John Grisham

Advocaat Simon Latch is begin veertig, werkzaam in een klein dorpje en verdient net genoeg om rond te kunnen komen. Wanneer een oudere weduwe hem benadert om een nieuw testament op te stellen keren zijn kansen. Ze lijkt een geheim vermogen van haar partner te hebben verkregen waar niemand vanaf weet. Totdat blijkt dat het verhaal van de weduwe niet klopt en Simon ineens wordt aangeklaagd voor moord op de weduwe. Maar hij weet zeker dat hij onschuldig is. Maar om zichzelf te kunnen redden zal hij moeten achterhalen wie er dan wel schuldig is.

Grisham is al jarenlang bekend als gerenommeerd auteur van “legal” thrillers. Met zijn nieuwste boek slaat hij toch ook een beetje een andere weg in. Voor het eerst waagt hij zich aan een mysterie, al laat hij zijn vaste setting zeker niet los. Over zijn schrijfwijze vertelt hij dat hij vanuit het einde naar voren werkt, dat zijn einde al vaststaat voor hij gaat schrijven, waar hij ooit mee begonnen is omdat hij het lastig vond eindes te schrijven en dit hem hielp. Toch is het einde van zijn boek De weduwe niet zoals hij hem vooraf bedacht had, toen zowel zijn vrouw als zijn redacteur en uitgever hem vertelden dat het einde te riskant was heeft Grisham alsnog aan zijn einde zitten schaven. Zijn geheim om tot een bestseller te komen? Schrijven over wat hij zelf leuk vindt, aldus John Grisham (bron https://www.newstalkzb.co.nz/on-air/mike-hosking-breakfast/audio/john-grisham-bestselling-author-on-writing-his-latest-novel-the-widow/ ).

De lichtbruine cover doet wat oubollig aan en wanneer blijkt in welke tijdsperiode het plot zich afspeelt is dat best wel passend. Het inkijkje in de gang naar de rechtszaal past goed bij zowel het plot als de verwachting die er is bij een auteur als Grisham. Maar ondanks de bekende factoren zoals een advocaat en een rechtszaak is er ditmaal wel degelijke meer sprake van een mysterie dan van een thriller. Het tempo in De weduwe ligt niet zo hoog, Grishams verhalende stijl zorgt voor uitgebreide en soms wat langdradige hoofdstukken, maar daarbij weet hij de lezer voldoende te boeien om wel door te willen lezen. De keuzes van de hoofdpersoon zijn, mede doordat Grisham vanuit de alwetende verteller ook de gedachten en overwegingen van Simon deelt, goed te volgen. Het dilemma tussen goed en fout, thema’s als omgaan met verleidingen, vertrouwen en leugens en daarnaast de rechtszaak waar je als lezer in mee genomen wordt zorgen voor diepgang in het plot. Grisham werpt gedurende het plot voldoende andere verdachten op om mee te kunnen gaan met de onschuld van de hoofdpersoon, maar laat je even zo vaak twijfelen aan de intenties van Simon Latch. De spanningsboog heeft tijd nodig om op spanning te komen, doordat het eerste gedeelte vooral bestaat uit de context waarop het uiteindelijke mysterie gestoeld is. Met het overlijden van Eleanor wordt de boog pas echt op spanning gebracht als het onderzoek op gang komt. De daaropvolgende rechtszaak en Simons eigen zoektocht maken dat je als lezer blijft hangen tot de clou uiteindelijk duidelijk wordt. En ondanks dat deze enigszins uit de lucht lijkt te komen vallen zit er wel degelijk een serieuze ondertoon in; zowel handelen als niet-handelen kunnen altijd als een boomerang later weer terugkeren.

Recensie: De weduwe - John Grisham