Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven - Inez van Eijk RECENSIE

Recensie: Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven - Inez van Eijk

Stel je voor, je bent 85 jaar en je kijkt terug op je leven. Wat zou jij dan op papier zetten? Wie en welke gebeurtenissen hebben je gemaakt tot wie je bent geworden? Wat was jouw rol in de maatschappij? Hoe is de maatschappij veranderd? Inez van Eijk deed dit. Onder het motto ‘Show don’t tell’ schreef ze Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven.

Het boek is ingedeeld in hoofdstukken voor ieder decennium, te beginnen met de jaren veertig van de vorige eeuw. Stiekem gaat Inez van Eijk nog een stapje verder terug in de tijd, omdat ze de lezer meeneemt in de geschiedenis van haar (overgroot)ouders. Dat klinkt misschien saai, maar dat is het absoluut niet. Inez van Eijk weet de lezer sowieso al tijdens dit boek, misschien al op de eerste pagina’s, ervan te overtuigen dat memoires niet saai en suf hoeven te zijn.

Als lezer duik je in haar leven met allerlei korte verhalen over uiteenlopende aspecten uit haar leven. Soms gaat het over haar studententijd, dan weer over de groentes die je in de supermarkt kon kopen. De rode lijn is verandering, of misschien moet ik eigenlijk zeggen ‘ontwikkeling’. Ontwikkeling van de maatschappij, de technologie en Inez als persoon. Het is een inspirerend verhaal van een prachtig persoon.

Doordat het allemaal korte verhalen zijn en het nooit lang over één onderwerp gaat, is Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven voor iedereen een bron van herkenning. Het is ook een bron van reflectie. Inez van Eijk weet subtiel, maar altijd met een schot in de roos, de vragen te stellen en parallellen tussen ‘toen’ en ‘nu’ te trekken die ertoe doen. Door met de lezer te delen welke keuzes zij heeft gemaakt, welke uitdagingen zij is aangegaan en welke uitdagingen zij ook weer (vroegtijdig) heeft beëindigd, want ook durven stoppen is stoer, raak je als lezer ook geïnspireerd en word je aan het denken gezet: wat doe je en wat drijft jou daartoe?

Tijdens het lezen van het boek dacht ik vaak: dit boek hoort op de ‘Lezen voor de lijst’ voor scholieren. Hoe ironisch dat Inez van Eijk zelf deze welbekende lijst op het einde ook nog even aanstipt. Als bijna zestig jaar jongere lezer herken ik haar drive om mensen te enthousiasmeren voor het lezen. Niet alleen omdat lezen leuk is, maar ook omdat het je perspectief verruimt en je dingen leert. En ik heb veel geleerd van Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven. Het verhaal wekte soms zelfs ergernis op. Niet vanwege het verhaal zelf, maar omdat ik na zes jaar geschiedenis op de middelbare school nu pas de Nederlandse geschiedenis en maatschappij ging begrijpen. Is mijn recensie daarmee een pleidooi voor het plaatsen van dit boek bovenaan die beruchte lijst om met mij nog vele (jonge) lezers aan deze inzichten te helpen, absoluut! Vind ik het stiekem jammer dat ik nooit een van de studenten van Inez van Eijk in haar Nederlandse lessen ben geweest? Ook!

Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven is veel meer dan een terugblik op één leven; het is een uitnodiging voor reflectie op je eigen verhaal en dat van de maatschappij. Inez van Eijk laat zien dat persoonlijke herinneringen, verpakt in een vlot verhaal, een spiegel voor de lezer kunnen zijn. Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven is herkenning, leren en vermaak. Wat zou ik opschrijven als ik 85 mag worden?

Recensie: Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven - Inez van Eijk