De kreeftenvrouwen - Beatrix Gerstberger RECENSIE

Recensie: De kreeftenvrouwen – Beatrix Gerstberger

Wanneer Mina na jaren terugkeert naar Eagle Island, de plek waar ze als kind gelukkige zomers doorbracht, hoopt ze rust te vinden en antwoorden te krijgen op vragen uit haar verleden. Op het eiland komt ze Sam weer tegen, met wie ze vroeger veel tijd doorbracht. Tegelijkertijd ontvouwt zich het verhaal van Ann en Julie, twee vrouwen die ieder hun eigen worstelingen en dromen met zich meedragen. Tegen de achtergrond van een kleine gemeenschap van kreeftenvissers raken hun levens steeds meer met elkaar verweven.

De kreeftenvrouwen van Beatrix Gerstberger is een sfeervolle roman waarin niet zozeer de gebeurtenissen centraal staan, maar vooral de mensen die het verhaal bevolken. Vanaf de eerste pagina wordt duidelijk dat Eagle Island meer is dan alleen een locatie in het verhaal. Het afgelegen eiland, de ruige kustlijn en de gesloten gemeenschap van kreeftenvissers geven het verhaal een eigen karakter. Gerstberger weet deze setting zo beeldend neer te zetten dat je de zilte zeelucht bijna kunt ruiken en de golven tegen de kust hoort slaan.

De kreeftenvrouwen speelt zich af in twee tijdlijnen. Enerzijds volg je Mina als jong meisje in de zomer van 1982, wanneer ze voor het eerst op Eagle Island komt. Anderzijds lees je over haar terugkeer in het jaar 2000, op zoek naar de plek waar ze zich voor het laatst echt gelukkig voelde. Door deze afwisseling krijg je langzaam inzicht in haar verleden en de gebeurtenissen die haar gevormd hebben.

De kracht van De kreeftenvrouwen ligt vooral in de karakterontwikkeling. Mina, Ann en Julie zijn stuk voor stuk vrouwen met hun eigen onzekerheden, verlangens en verdriet. Hun emoties voelen geloofwaardig aan en de onderlinge relaties worden zorgvuldig uitgewerkt. Hierdoor ontstaat een verhaal dat je als lezer weet te raken en waarin het gemakkelijk is om mee te leven met de verschillende personages.

Tegelijkertijd vraagt De kreeftenvrouwen wel wat geduld. Het verhaal bouwt rustig op en neemt uitgebreid de tijd om de personages en hun leefwereld neer te zetten. Voor sommige lezers zal dat juist een pluspunt zijn, maar hierdoor duurt het ook even voordat het verhaal echt op gang komt. Daardoor voelt het slot enigszins gehaast aan, alsof alle losse eindjes in relatief korte tijd moeten worden samengebracht.

De Nederlandse vertaling van Sylvia Wevers leest prettig en vloeiend. De rustige, beschouwende toon van het verhaal blijft goed behouden en draagt bij aan de sfeervolle uitstraling van het boek.

Door de sticker op de omslag, voor de lezers van Melissa Da Costa en Delia Owens, ligt de lat direct hoog. Hoewel De kreeftenvrouwen niet helemaal dezelfde impact maakt, is het wel een mooie en sfeervolle roman waarin vooral de setting en de ontwikkeling van de personages indruk maken. Een verhaal over thuiskomen, verlies, vriendschap en de plekken die ons vormen.

Recensie: De kreeftenvrouwen – Beatrix Gerstberger