Gevaarlijke gave - Ruben Prins RECENSIE

Recensie: Gevaarlijke gave – Ruben Prins

In Gevaarlijke gave ontdekt Lucas dat hij zijn hond Max kan verstaan. Eerst lijkt dat vooral leuk en grappig. Welke hondenbezitter heeft er immers nooit van gedroomd om te weten wat zijn trouwe viervoeter denkt? Al snel blijkt echter dat Lucas niet de enige is met deze opmerkelijke gave. Ook zijn buurmeisje Muriël kan dieren verstaan. Samen proberen ze te ontdekken waar hun bijzondere talent vandaan komt. Hun zoektocht leidt hen naar een geheim dat veel groter en gevaarlijker is dan ze ooit hadden kunnen vermoeden.

De kracht van Gevaarlijke gave ligt in de originele combinatie van een herkenbaar uitgangspunt en een spannend avontuur. Kinderen kunnen zich gemakkelijk voorstellen hoe bijzonder het zou zijn om met hun huisdier te praten. Ruben Prins gebruikt dat gegeven als startpunt voor een verhaal vol raadsels, magische gebeurtenissen en onverwachte wendingen. Naarmate Lucas en Muriël dichter bij de waarheid komen, neemt ook de spanning toe. Kunnen ze de mysterieuze Vortex op tijd sluiten?

Wat dit boek extra bijzonder maakt, is de vorm. Gevaarlijke gave is namelijk een toneelleesboek. Dat betekent dat het verhaal is geschreven in dialogen, zodat twee of meer lezers samen de verschillende rollen kunnen vertolken. Deze aanpak maakt lezen actief en speels. Kinderen lezen niet alleen een verhaal, maar stappen als het ware zelf in de huid van de personages. Daardoor is het boek zeer geschikt voor gebruik in de klas, tijdens leesactiviteiten of gewoon thuis met een vriend, broer of zus. Samen lezen is immers leuker dan alleen. Op deze manier breng je met meerdere mensen het verhaal echt tot leven.

De personages zijn toegankelijk en sympathiek. Lucas is nieuwsgierig en moedig, terwijl Muriël een goede tegenhanger vormt met haar eigen ideeën en inzichten. Ook hond Max speelt een belangrijke rol. Zijn aanwezigheid zorgt regelmatig voor humor en luchtige momenten tussen alle spannende gebeurtenissen door. En de kat Snor is lekker mopperig, wat zorgt voor een mooie tegenhanger met de altijd vriendelijke hond Max. Die afwisseling maakt het verhaal prettig leesbaar voor de doelgroep. Aan het begin van ieder hoofdstuk geeft Ruben Prins een korte inleiding waarin hij vertelt welke personages in dit hoofdstuk meedoen en wat er globaal staat te gebeuren. Vervolgens geeft hij tips voor wie welke rollen op zich neemt. Als je bijvoorbeeld Lucas speelt, lees je ook de rol van Snor. Ook geeft de schrijver weer hoe je bepaalde rollen moeten lezen:

… Uiteindelijk begint Snor toch te praten. Hij beziet Lucas en Muriël als een lagere diersoort en kijkt op hen neer. Hij praat heel deftig, bekakt. Alsof hij een hete aardappel in zijn keel heeft.Wanneer je Lucas speelt, lees je ook Snor. (Blz. 20)

De schrijfstijl van Prins is helder en direct. De dialogen lezen vlot en zorgen ervoor dat het verhaal voortdurend in beweging blijft. Voor lezers op AVI M6-niveau biedt het boek voldoende uitdaging zonder te moeilijk te worden. Tegelijkertijd houdt de auteur het tempo hoog, waardoor de aandacht van jonge lezers goed wordt vastgehouden.

Wat zou jij doen als je opeens met dieren kon praten? Het klinkt als een droom die uitkomt, maar in Gevaarlijke gave laat Ruben Prins zien dat bijzondere talenten soms ook grote problemen met zich meebrengen. Met dit spannende toneelleesboek voor kinderen van ongeveer tien tot twaalf jaar combineert hij avontuur, fantasie en humor tot een verhaal dat uitnodigt om samen te lezen én te beleven. Een erg leuk boek voor kinderen die houden van magie, dieren en mysterieuze avonturen. En als klap op de vuurpijl kan je het verhaal samen lezen met iemand. Plezier gegarandeerd.

Recensie: Gevaarlijke gave – Ruben Prins