De toverlantaarn van verloren herinneringen – Sanaka Hiiragi RECENSIE

Recensie: De toverlantaarn van verloren herinneringen – Sanaka Hiiragi

Vele bezoekers heeft meneer Hirasaka al mogen ontvangen in zijn kleine fotostudio. Eenmalig, want iedereen die binnenkomt is overleden. De 92-jarige Hatsue, die haar leven wijdde aan de door haar gestarte kleuterschool. Bendelid Waniguchi, die een gewelddadig leven leidde en vermoord werd. En ook de jonge Mitsuru, die verwaarloosd werd door haar ouders. Meneer Hirasaka geeft hen op de grens van leven en dood de kans nog één keer een blik op hun leven te werpen, en zelfs om een speciale dag opnieuw te beleven. Maar als de toverlantaarn van verloren herinneringen gevuld is, moeten ze echt afscheid nemen.

Japanse verhalen hebben vaak een bepaald sfeertje waaraan ze direct te herkennen zijn. Dat geldt ook voor De toverlantaarn van verloren herinneringen van Sanaka Hiiragi. Vanaf de eerste pagina word je als lezer meegenomen in een wonderlijke wereld die zeker voor Westerlingen vrij magisch aandoet. Maar net zoals dat in magisch-realistische boeken van Spaanstalige auteurs gaat, is het niet de bedoeling dat je er vraagtekens bij gaat zetten. Ook hoef je geen verklaring te verwachten. Het is zoals het is. Zo is de fotostudio van meneer Hirasaka een feit, en daarmee het fundament van De toverlantaarn van verloren herinneringen. Daar moet je de knop wel voor kunnen omzetten.

Hiiragi is duidelijk een groot liefhebber van fotografie. Ze verliest zich enigszins in details over fotocamera’s, donkere kamers en printpapier, wat een aantal droge passages in het boek oplevert. Maar als je daar doorheen weet te komen, en mee kunt gaan in het bestaan van een wonderlijke tussenwereld tussen leven en dood, biedt De toverlantaarn van verloren herinneringen een liefdevol verhaal dat voor de scherpe lezer mooi in elkaar haakt. Met name de oude dame Hatsue krijgt veel pagina’s. Met haar ontdekken we wat er moet gebeuren in de fotostudio van meneer Hirasaka, namelijk het kiezen van foto’s om de toverlantaarn te vullen. Eén foto voor ieder geleefd levensjaar, om zo aan het einde van het bezoek het leven aan je voorbij te kunnen zien gaan. En één speciale dag mag nogmaals geleefd worden, al neemt Hiiragi de ruimte om meer van de bijbehorende levensverhalen te vertellen.

Hatsue, Waniguchi en Mitsuru worden alle drie liefdevol geportretteerd. Ze hebben ieder echt een eigen stem, en ondanks dat het makkelijker is van een oude vrouw en een jong meisje te houden, krijgt ook Waniguchi een meer gelaagd karakter. Geweld gebruiken doet hij zonder er een tweede keer bij na te denken, maar stiekem heeft hij een klein hartje. En uiteindelijk blijkt zelfs meneer Hirasaka, tegen wil en dank de beheerder van de fotostudio, niet alleen een passief personage. Hiiragi brengt ze allemaal tot leven en laat haar lezers voelen welk verdriet en spijt er komen kijken bij een afscheid. Toch weet ze de medaille steeds weer zo te keren dat er ook een blik geworpen wordt op de gelukkige momenten, en tevredenheid over wat er was.

Er zit misschien niet heel veel actie in De toverlantaarn van verloren herinneringen, tegelijkertijd gebeurt er heel veel. Buiten de fotocamera-passages gebruikt Hiiragi precies genoeg woorden om haar verhaal neer te zetten. Je moet als lezer zelf de puzzel leggen en vooral goed luisteren naar de personages. Daarbij moet je wel die Japanse vertelstijl een kans geven, zeker als je daar normaal niet echt een fan van bent. Doe je dat, dan word je zeker beloond. De toverlantaarn van verloren herinneringen is dan net als een goede slice of life-film, waarbij je het verhaal de tijd moet geven zich te ontvouwen, waarop het zich dan heel warm in een klein hoekje in je hart nestelt.

Recensie: De toverlantaarn van verloren herinneringen – Sanaka Hiiragi