We zijn verdwaald - Manon Duintjer RECENSIE

Recensie: We zijn verdwaald - Manon Duintjer

We zijn verdwaald: moeizame worsteling vader en dochter

Een coming-of-age roman waarin een dochter zich in alle bochten wringt om er achter te komen wat haar vader bewoog om zijn vrouw en dochter in de steek te laten en zich aan India over te geven.

De zoektocht naar haar eigen geluk wordt daar sterk door beïnvloed.

Als die uiteindelijk met een begripvolle partner en twee leuke kinderen een happy end krijgt rest een slopende dwaaltocht die enig licht brengt in het duister van de relatie met de ouder.

 Manon Duintjer (1969) gunt de lezer een kijk in de mysteries van India, waardoor haar vader als professor wordt gegrepen. De spiritualiteit in een ashram heeft hem volledig in de greep.

Zijn dochter heeft haar bedenkingen en wordt in haar twijfels gesterkt door praktijkervaring en de mening van ingewijden in de het hindoeïsme.

Tweeledig

De verhaallijn is sowieso niet alledaags. Zo levert de relatie tussen de dochter en haar broer gefronste wenkbrauwen op. De wankelbare seksuele geaardheid van die broer levert onwezenlijke beelden op.

Het moeilijk verklaarbare van de intimiteit in een afstandelijke omgangsvorm.

Een hoofdpijndossier voor een jonge vrouw die beurtelings geraakt wordt door de woorden van een goeroe en de leugenachtige handelwijze.

Duintjer geeft inhoud aan de durende worsteling, die gevoed wordt door de cultures en de religieuze gevoelens van de Indiërs.

Oppervlakkig

 De ouder-kind-relatie en de draagwijdte ervan krijgen in de verhaallijn van We zijn verdwaald een mooie invulling. De filosofische uitstapjes naar nogal wat zijfiguren blijven wat steken aan de oppervlakte. De auteur zal er een afleiding van het centrale thema mee hebben willen voorkomen.

Een interessante uitleg van tegenstrijdigheid in familiaire gevoelens.

De kwetsbaarheid in relaties prachtig uitgeschreven. Woede en vertedering vechten om voorrang. Je kunt in een leven als familie dicht bij elkaar staan en toch geen afdoende verklaring vinden voor de stappen van de ander.

Je kunt als kind het gedrag van een ouder nog zo aanvechtbaar vinden: de bloedband is daarbij een geduchte tegenstrever.

Recensie: We zijn verdwaald - Manon Duintjer