Huis Droom – Hilde E. Gerard RECENSIE

Recensie: Huis Droom – Hilde E. Gerard

In Huis Droom is Han aan het woord. Han is tien jaar en ze schrikt als haar moeder haar vertelt dat ze een huis in Vlier heeft gekocht en dat ze gaan verhuizen. Han besluit om over de verhuizing een boek te schrijven. Ze schrijft brieven aan de juf in haar vorige woonplaats waarin ze ook delen van haar boek deelt.

Bijzonder aan Huis Droom is dat het geschreven is in uitsluitend woorden van één lettergreep. Hilde E. Gerard heeft dit gedaan om het boek geschikt te maken voor beginnende lezers en lezers die moeite hebben met lezen. Uitgeverij Salto heeft het boek uitgegeven met het etiket Ik lees als een trein.

Naast de eenlettergrepige woorden bestaat het boek grotendeels uit korte zinnen. En als een zin lang is, hakt Gerards die vaak op en verspreidt ze de zin over meerdere regels.

‘Ik zet Poes op de vloer en

loop weg.

Ze volgt me en

spurt dan voor me uit,

de trap op.

Ja, Poes kent de weg in Huis Droom.’

Hoe goed het streven ook is om op deze manier een boek te maken dat wat meer inhoud en omvang heeft dan de meeste boeken voor beginnende lezers, deze stijl en werkwijze hebben toch een keerzijde. In de eerste plaats is het niet altijd gelukt om met eenlettergrepige woorden te werken. Op dit soort momenten dan kiest de auteur voor een koppelteken: oud-buur bijvoorbeeld. Een andere keuze is om een Engelstalig woord gebruiken, mom bijvoorbeeld, dat soms ook nog eens fonetisch is geschreven, zoals plies. Een tweede kanttekening is dat een boek met alleen maar eenlettergrepige woorden uiteindelijk niet prettig en soms zelfs vermoeiend leest. Het is lastig om je aandacht bij het verhaal te houden. 

Ook de verhaallijn is (daardoor?) soms lastig te volgen, wat voor beginnende en, zoals de uitgever het zelf noemt, moeilijke lezers wel een aandachtspunt zal zijn. Zo werd het pas laat in het verhaal duidelijk dat Han, de hoofdpersoon die het verhaal vertelt, een meisje is. Han probeert niet alleen een boek te schrijven, ze geeft ondertussen zelf ook (redactioneel) commentaar op haar teksten. Dit is over het algemeen tussen haakjes en in een kleiner lettertype weergeven.

Al met al is Huis Droom een interessant boek, vooral door de exercitie om het boek uitsluitend in woorden van één lettergreep te schrijven. Het eindresultaat is wat minder geslaagd, omdat het heeft geleid tot een verhaal dat te lang is voor deze vorm en te veel van de hak op de tak springt voor een prettige leeservaring. 

Recensie: Huis Droom – Hilde E. Gerard