Het einde schrijft zichzelf – Evelyn Clarke  RECENSIE

Recensie – Het einde schrijft zichzelf – Evelyn Clarke 

Het einde schrijft zichzelf van Evelyn Clarke is een thriller waarin een klassiek moordmysterie wordt gecombineerd met een scherpe blik op de boekenwereld. Achter het pseudoniem Evelyn Clarke gaan de auteurs V.E. Schwab en Cat Clarke schuil, en dat zie je terug in de combinatie van sterke personages, humor en een ingenieus opgebouwd mysterie.

Het einde schrijft zichzelf begint wanneer zes auteurs, die allemaal op een ander punt in hun carrière staan, een mysterieuze uitnodiging ontvangen. Ze mogen een weekend doorbrengen op het privé-eiland van Arthur Fletch, de beroemdste thrillerschrijver ter wereld. Voor de meesten lijkt dit een unieke kans om hun carrière nieuw leven in te blazen en misschien zelfs advies te krijgen van hun grote voorbeeld.

Eenmaal aangekomen op het afgelegen Schotse eiland loopt alles echter compleet anders dan verwacht. Arthur Fletch blijkt overleden te zijn voordat de schrijvers hem ooit hebben ontmoet. Zijn laatste roman is nog niet af en zijn redacteur en literair agent doen de aanwezige auteurs een bijzonder voorstel: binnen 72 uur moeten zij allemaal een eigen einde schrijven voor zijn laatste boek. Degene met het beste slot krijgt niet alleen een enorme geldprijs, maar mag ook officieel het laatste hoofdstuk van Fletchs langverwachte roman schrijven. Daarmee ligt voor de winnaar een succesvolle toekomst als auteur binnen handbereik.

Al snel verandert de schrijfwedstrijd in een gevaarlijk spel. De schrijvers beginnen elkaar steeds minder te vertrouwen en ontdekken dat iedereen iets te verbergen heeft. Oude rivaliteiten, jaloezie en verborgen geheimen komen langzaam aan het licht. Wanneer er nieuwe slachtoffers vallen, beseffen de aanwezigen dat ze niet alleen strijden om een boekcontract, maar ook om hun eigen leven. Omdat niemand het eiland kan verlaten en de dader zich onder hen bevindt, wordt de spanning steeds groter. Als lezer probeer je voortdurend mee te raden wie de moordenaar is en welke aanwijzingen echt belangrijk zijn.

Wat goed is aan dit boek, is dat ieder personage een eigen achtergrond, persoonlijkheid en schrijfstijl heeft. De auteurs verschillen sterk van elkaar: van succesvolle thrillerschrijvers tot auteurs die al jaren geen bestseller meer hebben geschreven. Daardoor ontstaan interessante gesprekken over succes, faalangst, concurrentie en de druk van de uitgeverswereld. Deze thema's geven het verhaal meer diepgang dan een gewone thriller en zorgen regelmatig voor humor en herkenbare situaties.

De schrijfstijl is vlot en beeldend. De hoofdstukken zijn relatief kort en wisselen regelmatig van perspectief, waardoor je verschillende personages beter leert kennen. Hierdoor krijg je steeds nieuwe informatie, maar nooit genoeg om direct te weten wie de dader is. De auteurs weten spanning en humor goed af te wisselen. Vooral de verwijzingen naar bekende thrillerclichés en de manier waarop met die clichés wordt gespeeld, maken het verhaal origineel.

De setting is een groot pluspunt. Het afgelegen Schotse eiland, het oude landhuis en het onstuimige weer zorgen voor een beklemmende sfeer. Omdat niemand kan ontsnappen en de groep steeds kleiner wordt, voel je als lezer de spanning voortdurend toenemen. De omgeving draagt daardoor net zoveel bij aan het verhaal als de personages zelf.

Een klein minpunt is dat er in het begin veel aandacht wordt besteed aan het voorstellen van de verschillende auteurs. Daardoor duurt het even voordat het echte mysterie op gang komt. Ook zijn er veel personages om uit elkaar te houden, waardoor je in de eerste hoofdstukken goed moet opletten. Zodra de moorden beginnen en de geheimen langzaam worden onthuld, wordt het verhaal echter steeds spannender en moeilijk weg te leggen.

Het einde is erg sterk. De ontknoping zit vol verrassingen, maar voelt tegelijkertijd eerlijk aan omdat de schrijver al eerder subtiele aanwijzingen heeft verstopt. Na afloop vallen veel puzzelstukjes op hun plaats en besef je hoeveel kleine details je tijdens het lezen over het hoofd hebt gezien. Dat maakt het boek extra leuk voor liefhebbers van klassieke detectives.

Recensie – Het einde schrijft zichzelf – Evelyn Clarke