Grauw - Adrian Tchaikovsky RECENSIE

Recensie: Grauw - Adrian Tchaikovsky

GRAUW: spannend futuristische landjepik

Je wilt van alles weten over het inlijven van een andere planeet door getruukte bewoners van onze aarde. Dan hoef je geen seconden na te denken, neem de telefoon op van Adrian Tschaikovsky (1972) en die laat zijn ongeëvenaarde fantasie los over de connectie met een uitspansel. In dit geval de maan Grauw, die draait om een gasreus.

Hij schudt het ruimteschip Garveneer uit de pen, laat het commando erover aan een commerciële instelling, die haar afdeling Speciale Gelegenheden belast om de biochemie van de maan naar de hand te zetten en zich eigen te maken van de grondstoffen.

Verbeeldingskracht

Tsachaikovsky trekt alle registers van zijn verbeeldingskracht open. Alleen experts in de ruimtevaart zullen hem goed kunnen volgen: de modale lezer moet zich maar overgeven aan de expert in sciencefiction. Hij verrast je bladzijde na bladzijde met een verhaallijn die de wildste dromen overstijgt.

Uiteindelijk komen zes mensen na een ongeval op Grauw terecht. Twee vrouwen moeten zich daar zien te redden. Mai als macro-ingenieur en Juna met het allesziende oog van de verbinder.

Spannend

 Het is een aaneenschakeling van licht en duister op de inktzwarte maan met blinde wezens.

Gierende spanning als de capsule onder schot wordt genomen waarbij raadselachtigheid de boventoon voert.

Aan de ene kant breekt hulpvaardigheid door het grauw, aan de andere kant bewoners die de capsule met de beide dames willen vermorzelen. Martelende onzekerheid in haar couchettes met kneuzingen als het minste ongerief.

Bewonderenswaardig hoe de auteur betrokkenen naar elkaar toe schrijft. Ze moeten het immers doen met klopsignalen?

Ineens is er redding en zijn Juna en Mai terug in Graveneer. Daar doet de schrijver een te groot beroep op het inschattingsvermogen van zijn lezers.

Terug aan boord krijgen de dames er flink van langs en worden ze veroordeeld tot de plank van slaap, waarop uit de gratie geraakte medewerkers moeten plaats nemen.

Het tweetal mag na 41 dagen weer aantreden om mee te werken aan een moorddadige opdracht: het uitroeien van de populatie op de vreemde planeet, waarmee men op vernuftige wijze contacten onderhoudt.  De tegenzin druipt er vanaf.

Onderschat

De  wezens op Grauw mogen hulpeloos, zwak en kwetsbaar lijken: in werkelijkheid beschikken ze over een hoge mate van intelligentie, waarmee de opdrachtgevers van het ruimteschip een kopje kleiner worden gemaakt.

Juna gaat van arrenmoede op herhaling en houdt contact met een gewond wezen. Twee dames zijn een keer ontsnapt; lukt het haar een tweede keer en is dat wel wat ze wil?

Het is de vraag of iedereen zit te wachten op zoveel details, maar voor de liefhebbers zal het aankomen als een traktatie. We nemen aan dat iedere toneelvereniging Adrian Tschaikovsky dolgraag op de planken heeft staan. Als de mimiek maar half zo goed is als zijn inlevingsvermogen dan wordt dat genieten voor volle zalen.

Recensie: Grauw - Adrian Tchaikovsky