Het kattencafé aan het einde van de wereld - Nagi Shimeno RECENSIE

Recensie: Het kattencafé aan het einde van de wereld - Nagi Shimeno 

Naast het runnen van een café heeft de Japanse Nagi Shimeno alweer zeventien boeken op haar naam staan. Ze schrijft graag in het magisch realistische genre en Het kattencafé aan het einde van de wereld is daar geen uitzondering op. Het is het eerste deel van een reeks dat vooralsnog uit drie delen bestaat. Stevie Martens vertaalde de roman naar het Nederlands, waarmee het eerste deel van deze reeks in het Nederlands te lezen is.

Als de kater Fuuta overlijdt en aan gene zijde belandt, heeft hij er alles voor over om nog een keer zijn oude baasje Michiru te zien. Via een vacatureflyer komt hij terecht bij café Pont. Eigenaresse Nijiko werft katten om via hun zielen boodschappen voort te kunnen brengen en biedt een mooie beloning als de taken zijn afgerond. Fuuta stort zich vol overgave op zijn taken om zo spoedig mogelijk weer een blik op Michiru te kunnen werpen.

Het kattencafé aan het einde van de wereld is een dun boekje en telt slechts 223 (kleine) pagina’s. Met zo’n beperkte werkruimte is het lastig om de diepte in te gaan en dit schort precies aan de roman. Shimeno kiest voor een eenvoudige schrijfstijl in eerste persoon enkelvoud, waarmee ze Fuuto tot leven wekt en ook de stap naar het magisch realisme zet. Want hoewel katten niet kunnen praten, is de vertelling niet geheel onwerkelijk. De auteur geeft in Het kattencafé aan het einde van de wereld dikwijls meer informatie over bijvoorbeeld het hiernamaals of typisch Japanse gebruiken, maar het is tussen de regels door en te weinig om indruk te maken. Je leest het, maar vergeet het weer net zo snel.

Overeenkomstig zijn de personages. Er wordt voornamelijk gefocust op Fuuto en zijn taken. Hij moet vijf taken volbrengen voordat hij zijn beloning ontvangt en elke taak omvat een hoofdstuk. Doordat Het kattencafé aan het einde van de wereld niet veel pagina's bevat, heeft een hoofdstuk vanzelfsprekend ook weinig ruimte en dat maakt het ook lastig om de personages tot leven te brengen. Fuuto weet gelukkig wel gestalte te vormen!  Hij draagt het boek op zijn schouders en geeft het een hartverwarmende elegantie. De mensen voor wie hij zijn taken volbrengt, zijn echter minstens zo interessant en het is ontzettend jammer dat daar niet meer aandacht aan is besteed. Hierdoor lees je het boek, in plaats van het te beleven en geldt het ook hier weer dat de vertelling helaas weer snel is vergeten.

Het kattencafé aan het einde van de wereld is een eenvoudige roman met een hartverwarmend verhaal. Verwacht alleen niet omvergeblazen te worden, want dat uit zich in teleurstelling. Doordat het nergens moeilijk wordt en het verhaal op zijn gemakje voortkabbelt, is het met uitstek geschikt om in de warme zon bij een zwembad of aan het strand te lezen.

Recensie: Het kattencafé aan het einde van de wereld - Nagi Shimeno