Vuurland - Ulrika Lagerlöf RECENSIE

Recensie: Vuurland - Ulrika Lagerlöf

Het is 1949. Sivs zoon Nils is inmiddels wat ouder en bij Siv ontstaat de behoefte naar meer dan moeder zijn en het huishouden doen. Als haar gevraagd wordt de nieuwe kokkin van de boshut in te werken, keert ze na vele jaren terug naar haar oude werkplek. Tot haar verrassing staat ze daar ook weer oog in oog met haar vroegere liefde Nila.

In 2022 begint Eva haar draai te vinden in haar lat-relatie met Mattias in Djupsele. Toch wringt er wat. Zo gaat zij altijd naar Mattias en komt hij nooit naar haar. Haar relatie met haar tienerzoon Vilgot verloopt niet altijd even soepel. En de toekomst van haar stuk bos blijkt onzeker. Als dan plotseling de ex van Mattias weer in beeld komt en Vilgot amper nog met haar praat, heeft Eva het gevoel dat ze er helemaal alleen voor staat.

Vuurland is het tweede deel in de Dochter van het bos-serie van Ulrika Lagerlöf. De Zweedse Lagerlöf gebruikt de kennis en ervaring uit haar werk in de bosbouw in haar schrijfwerk. Daarnaast komt het verhaal van hoordpersoon Siv voort uit de jeugd van haar oma, die als jong meisje in een boshut werkte. Vuurland pakt de draad weer op enige tijd na waar we de personages hebben achtergelaten in Bloeitijd. De tijdsprong in het verleden is wat groter dan die in het heden. Maar zowel bij Siv (verleden) als bij Eva (heden) komen ze van een rustige periode nu weer in een wat meer roerige periode. En reuring betekent dat er wat te vertellen is.

Ook in Vuurland neemt Lagerlöf haar lezers mee naar de bossen van Västerbotten. Opnieuw combineert ze schoonheid en rust met verwoestende kracht en verborgen gevaren. Meer nog dan in het eerste deel komen de personages op een paar momenten in levensgevaar door het onbeheersbare dat de natuur kan hebben. Ondanks dat mensen altijd proberen de natuur onder controle te krijgen, blijkt dat toch lang niet altijd mogelijk. Soms met verstrekkende gevolgen.

Het is knap hoe Lagerlöf naast die hoofdrol voor de natuur ook zo dicht bij haar personages weet te blijven. Eva is nog altijd nieuwsgierig naar haar grootmoeder Siv en zo krijgt het verleden weer een plek in het heden. Voor de lezer werkt ze de gebeurtenissen uit waar Eva slechts flarden van weet te achterhalen. Daardoor krijg je het gevoel dat je diep in de familiegeschiedenis toegelaten wordt. Tegelijkertijd krijg je ook een nieuw stukje Zweedse geschiedenis voorgeschoteld.

Zo is Vuurland weer een goed gevuld boek. Wat wel een beetje een probleem is, is dat het geheel urgentie mist. Er gebeurt van alles, er is ook wel iets van dreiging (Wat gaat er met het bos gebeuren? Vallen alle pas opgebouwde relaties uit elkaar?). Maar het plot waaraan alles opgehangen wordt, is heel erg dun. Er is geen geheim, geen strijd die gevoerd moet worden, zoals in Bloeitijd. De personages ontwikkelen zich, ze leren elkaar beter kennen, moeten omgaan met teleurstellingen en verdriet, ze zoeken oplossingen voor hun uitdagingen. Je wilt meer over ze weten en dankzij Lagerlöfs vlotte pen leest het lekker weg – maar dat is het.

Met Vuurland krijgt de Dochter van het bos-serie een prima vervolg. Het boek biedt een doorlopende stroom van nieuwe ontwikkelingen; van kleine persoonlijke overwinningen tot grote tragedies met gevolgen die meerdere generaties doorwerken. Vuurland wordt ook nergens saai. Maar het is wel echt een tweede deel van een trilogie en daarmee waarschijnlijk (hopelijk!) een informatief intermezzo op weg naar een grootsere ontknoping. Want de toekomst van het bos is nog altijd onzeker. En verleden en heden hebben elkaar ook nog niet zo sterk geraakt dat alle lijnen zijn verbonden. Er is dus nog genoeg te vertellen. Vuurland is daarin duidelijk het opstapje.

Recensie: Vuurland - Ulrika Lagerlöf