Welkom winterkilo's

Je staat in de paskamer om de kledingstukken  - die je vol enthousiasme uit de winkel gepakt hebt - te passen. Je trekt die prachtige broek aan die perfect zou passen bij dat topje wat je thuis hebt liggen, maar dan... blijft hij ineens hangen op je dijen. What the...?! Ilse van Ze.nl schreef hier een hilarische column over.

Ik sta in een paskamer. Het licht is verschrikkelijk, wat ik onbegrijpelijk vind – paskamers zijn bedoeld om kleren te passen waarvan nog helemaal niet zeker is dat ze je huid flatteren, je billen verstrakken of je borsten liften.

Bovendien is mijn fijne, beige zomertint inmiddels vervaagd tot een vertrouwd melkwit, waarop blauwe wallen, rode striemen en striae prima uitkomen. Ik zucht en pak een broek van de hanger. Hij is paars en van ribstof, helemaal de laatste trend, en lekker lang. Ik heb thuis een top liggen die er zo perfect op past, dat ik mijn ogen een beetje dichtknijp en het slechte licht negeer. Ik stop een voet in de rechterpijp en trek de broek omhoog. Totdat er halverwege een alarmbel afgaat.

Ik check het etiketje, er staat toch echt maat L. Ik negeer het alarmsignaal, trek de andere pijp aan en hijs de broek op. Ik trek, hijs en sjor de broek met al mijn kracht omhoog, maar rond mijn dijen blijft hij toch echt muurvast steken.

"Hoe zit ‘ie?" vraagt de verkoopster met maatje XXS door het gordijn heen.
"Eh", zeg ik. Ik hou mijn buik in en sjor met beide handen aan de broek. Ik heb altijd maat L, ik pas maat L, ik wil maat L. En dan hoor ik iets scheuren.
"Mevrouw?" vraagt Kate Moss buiten.
Zou ze iets gehoord hebben? "Hij past niet zo goed", zeg ik.
"Zal ik een grotere maat voor u halen?" vraagt ze.
Hoezo? Hij had toch ook te groot kunnen zijn? "Dat wordt misschien wel te groot. Vallen ze klein?" vraag ik hoopvol.
"Dat valt wel mee hoor. Heeft u XL nodig?" 
Bitch.

"Ik probeer eerst de andere kledingstukken wel even", zeg ik. Als ik de broek van mijn benen afrol, zie ik dat de rits los zit. Die is ingescheurd. Moet ik hem nou kopen?
"Is de rest ook te klein?" vraagt Kate het Kreng.
"Zo snel ben ik niet", snauw ik tegen het gordijn.
Kate zucht.

Een half uur later geef ik een stapel broeken, rokjes en bloesjes aan Kate. "Niks past", zeg ik.
"Winterkilo’s", zegt ze terug.
"Pardon?" vraag ik.
"Sommige mensen komen nu eenmaal flink aan in de winter. Pepernoten en zo", zegt ze.
"Misschien is het gewoon mijn merk niet", zeg ik. Kate glimlacht hatelijk naar me, waardoor mijn schuldgevoel over de kapotte rits rap afneemt.

De gemolesteerde paarse broek ligt onderop de stapel. Tegen de tijd dat Kate me heeft betrapt, zit ik met mijn H&M-shirt maat M achter de pepernoten en belooft Carien me nog een keer dat mannen totaal geen waarde hechten aan kledingmaten. Of winterkilo’s. Of paarse ribbroeken. Of Kate Moss. Wat een opluchting.

Dit artikel is powered bij Ze.nl. Kijk hier voor meer leuke artikelen.

Heb jij ook wel eens zo'n bitchy verkoopster meegemaakt bij het passen?

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • De 10 leukste winterfilms

  • Chicklit top-5: juni

  • Dit zijn de aankomende Hallmark kerstfilms

  • Snelwegstress (of: snel weg, stress)

  • Shoptip: 10x heerlijk warme sjaals

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen