Recensie: The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes RECENSIE

Recensie: The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes

Het is blijkbaar de hoogste tijd om terug te keren naar de dystopian young adult era van bijna tien jaar geleden. Overladen door franchises als The Hunger Games, Divergent, The Maze Runner, Shadowhunters en ga zo maar door hadden tieners genoeg voer. De laatste film van The Hunger Games dateert uit 2015. Acht jaar later worden we opnieuw uitgenodigd naar de brute wereld van Panem. We ontmoeten de jeugdige versie van een aantal bekenden en worden weer ondergedompeld in een grimmige wereld en een totalitair regime. 

Rebelse Katniss Everdeen wordt in deze film ingeruild voor de kleurrijke Lucy Gray Baird, gespeeld door Rachel Zegler. De film, gebaseerd op het gelijknamige boek, speelt zich af rondom de tiende Hunger Games (ter vergelijking: in de eerste Hunger Games-film zien we de 74ste spelen). De film draait eigenlijk om de jonge Coriolanus Snow, die later de president van Panem wordt. Hij wordt de mentor van Lucy Gray, de vrouwelijke tribute van District 12. Coriolanus is slim, kan goed strategisch denken en probeert alles van meerdere kanten te bekijken. Hij heeft graag dat iedereen denkt dat hij een poging doet om de gruwelijkheden te beperken en Lucy Gray te redden, maar eigenlijk wil hij zelf graag hogerop klimmen. Snow lands on top. 

Coriolanus probeert zijn vriend Sejanus steeds terug te trekken als die in een opstand dreigt te komen, hij zet alles op alles om Lucy Gray te redden, hij beschermt zijn dierbaren en probeert de hongerspelen beter te maken. Is hij een goed persoon? Of handelt hij toch altijd uit eigenbelang? Maakt dat hem niet juist een sterk personage? Een heel mooi verhaal over het onstaan van een slechterik, en hoe dat zaadje soms altijd al in iemand zit. 

A Ballad of Songbirds and Snakes is, zo goed als dat mogelijk is, erg trouw aan het boek. De stukken die niet mee zijn genomen zijn goed opgevangen, de acteurs (een aantal doen het ongelofelijk goed!) dragen het verhaal briljant en de sfeer klopt. Rachel Zegler als Lucy Gray is een matige keuze. De jonge actrice is druk met mooi zijn en in het middelpunt te staan. In tegenstelling tot Jennifer Lawrence weet Rachel niet hoe ze zich voor moet stellen om deze verschrikkingen echt mee te maken, in plaats van te wachten op de volgende solo. Haar karakter blijft daarom op het oppervlakkige steken. Gelukkig weet tegenspeler Tom Blyth veel op te vangen. 

Liefhebbers van het boek zullen naar waarschijnlijkheid deze verfilming waarderen. Voor degenen waar het boek al veel steken liet vallen, kan deze film, die vooral draait om het personage van Lucy Gray, het niet over de streep trekken. Daarnaast is het beste deel van The Hunger Games, The Hunger Games. Net als bij een aantal films uit de originele franchise, speelt een groot deel van de screentime zich af buiten de arena. Toch is deze film zeker de moeite waard, alleen al om terug te keren naar Panem. Gecombineerd met het acteerwerk van de meerderheid van de cast: toch vier hartjes. 

Recensie: The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes