(Ledenrecensie) boek: Een Melodie van Wanhoop RECENSIE

Wie houdt er nu niet van sprookjes. We zijn allemaal met opgegroeid met de meest fantasierijke verhalen. Eens je ouder wordt begin je andere verhalen te lezen. Maar als een klassiek sprookje nu eens wordt omgetoverd naar een meer hedendaags verhaal, dan is deze lezers bij de pinken. De beleving van 'Een melodie van wanhoop' begint al bij het boek zelf. De cover en het boekblok zijn een ware streling voor het oog. Een goede keuze van kleurenpallet en tekeningen zorgen voor liefde op het eerste gezicht. Die sensatie stopt niet. De visuele sensatie stopt niet bij de cover en de sprayed edges, ook binnenin is het boek een ware streling voor het oog. Van kaarten tot de opsmuk van elk nieuw hoofdstuk. Ook de keuze van het papier en lettertype is als het ware een schot in de roos. Dit wat de fysieke eigenschappen van het boek betreft. Het oog wilt nu ook eenmaal verwent worden! Over het verhaal zelf: 'Een melodie van wanhoop' is een hervertelling van het verhaal 'De rattenvanger van Hamelen'. Verwacht geen exacte copy van het sprookje. Ilse Pol heeft er haar eigen twist aan gegeven. Er komen zeker elementen terug die je aan het bekende sprookje doen denken maar het is zeker geen exacte copy. Tijdens de leesclub op facebook had ik ook al aangehaald dat sommige passages mij deden denken aan 'de kleine zeemeermin' en 'hans en grietje'. Lees het boek en je zal weten waarom ik dit dacht. Of misschien heeft u, beste lezer, een andere mening of andere ideeën. Ilse Pol heeft een heel toegankelijke schrijfstijl. Ze pent de scéne's helder neer. Het boek bevat 2 belangrijke hoofdpersonages 'Aurélie' en 'Emeric'. Het verhaal wordt in wisselend perspectief verteld. Al draait de eerste hoofdstukken voornamelijk om Aurélie. Die 2 hoofdpersonages zijn heel goed uitgewerkt. De lezer krijgt een goed beeld over hen. Ilse laat hen een enorme groei doormaken. Vooral de groei/evolutie van Aurélie is opmerkelijk. Het hoe en waarom zou teveel spoilers bevatten. Maar onthou mijn woorden! De andere personages worden, naar mijn mening, minder uitgebreid uitgewerkt. De moeder van Aurélie is een zeemeermin en van hen had ik graag meer geweten. Omdat dit toch een belangrijk deel is van ons hoofdpersonage. Wie weet, misschien voor een volgend boek? Het verhaal daarentegen voelde wel als 'af' aan. Er zijn geen losse eindjes. Ilse heeft een mooi en eerder onverwacht einde neergepend. Maar een einde dat past in de evolutie van ons hoofdpersonages. Ik vond 'een melodie van wanhoop' een ontspannend boek met een tikkeltje magie. Een boek om even in te verdwalen. Niet ongemeen spannend maar vooral ontspannend. En dat kan ik als lezers wel waarderen! Enkele van mijn favoriete quotes in het boek: 'Zilla was, net als Aurélie, geen vogeltje dat je kon opsluiten in een kooi. Ze zou moeten blijven zingen en vliegen, net buiten het bereik van de kat'. 'Ze beantwoorde mijn kus, eerst aarzelend maar daarna met meer zekerheid. De wereld om ons heen leek stil te vallen en alleen zij en ik bleven over... De wind hield haar adem in en de zee stopte even met golven.'