Veelbelovend psychologisch plot, maar erg analyserende uitwerking RECENSIE

In ‘Wat mijn zus zegt’ van Beatrijs Nolet wordt de 15-jarige Janne gedomineerd door haar oudere zus Isabel. Waar Janne vroeger van niemand meer hield dan van haar zus die haar tegen alles en iedereen beschermde, begint ze zich steeds meer te ergeren aan het heerszuchtige en dwingende gedrag van Isabel. Rond haar vijftiende verjaardag komen er plotseling steeds meer herinneringen bij Janne boven over iets wat vroeger is gebeurd, alleen lijkt ze er van niemand over te mogen praten. Al helemaal niet van Isabel. Beetje bij beetje probeert Janne te ontrafelen wat haar herinneringen haar willen vertellen en zich te verzetten tegen de huidige dynamiek binnen haar familie. ‘Wat mijn zus zegt’ heeft daarmee een erg veelbelovend plot. De thema’s zoals verstoorde relaties en de (on)betrouwbaarheid van het geheugen zorgen voor een gelaagd verhaal dat je niet in elke Young Adult ziet. Dat psychologische tintje maakte mij erg benieuwd naar de uitwerking. Het begin van het boek is behoorlijk indringend. Het hoofdpersonage krijgt namelijk een hersenvliesontsteking, waardoor je meteen in een piekmoment qua spanning belandt. Tegelijk begint Janne flarden van flashbacks te krijgen naar iets wat vroeger gebeurd is. De rest van het verhaal borduurt hierop voort. De manier waarop dit wordt uitgewerkt, was alleen niet geheel zoals ik had verwacht. Het zal per persoon verschillen hoe je de schrijfstijl en uitwerking ervaart, maar ik ben met name gewend aan Young Adults waarbij de personages wat jonger overkomen, je vooral hun emoties voelt (op een show-don’t-tell-manier) en ze zich gaandeweg ontwikkelen terwijl ze dingen meemaken en ontdekken. Janne heeft in het verhaal ook veel emoties (die meer beschreven dan ervaren worden), maar vooral ook heel veel gedachten. Er wordt erg veel informatie gedeeld en de gedachten van Janne zijn vrij analyserend. Ze denkt heel veel na over onderlinge relaties en wat er gebeurd is, maar daardoor ervaar je minder de ‘waan van alledag’ die de afwisseling met flashbacks en geheimen meer in balans zou kunnen brengen. Nu vond ik het plotidee zelf heel interessant, maar was de uitwerking persoonlijk gewoon niet mijn ding. Bepaalde details vond ik overbodig (bijvoorbeeld de verwisseling van een kunstgebit, maar ook hoe een van de personages regelmatig als dik wordt omschreven) en sommige elementen, zoals bepaalde kinderliedjes, vond ik een beetje creepy. Aan de ene kant probeert het verhaal modern te zijn door bijvoorbeeld social media te benoemen en te focussen op de dynamiek op school en de ontwikkeling die je als tiener doormaakt (zoals leren voor jezelf opkomen), maar aan de andere kant voelde het voor mij minder als de belevingswereld van een 15-jarige. Daarmee is ‘Wat mijn zus zegt’ denk ik een boek dat je wel of niet pakt, afhankelijk van wat je zoekt in een Young Adult. Het plot is boeiend en het psychologische karakter onderscheidend binnen het genre. Maar de uitwerking, die lag mij persoonlijk niet. Het geheim uit het verleden maakte me wel nieuwsgierig genoeg om door te lezen tot de ontknoping. Daarom geef ik het boek 2,5 hartjes/sterren. Dit boek las ik voor de Chicklit.nl leesclub.