De magnoliakatten is een vriendelijk en warm kattenboek RECENSIE

Sommige boeken lijken vooral te bestaan om de lezer een warm gevoel te geven. De magnoliakatten van Noriko Morishita is zo'n boek. Oorspronkelijk verscheen het verhaal al in 2014 en is het nu door uitgeverij Atlas Contact opnieuw onder de aandacht gebracht. Waarom precies nu, blijft voor mij een raadsel. Het boek ziet er prachtig uit en biedt zeker een aangename leeservaring, maar voelt niet als een vergeten meesterwerk dat dringend herontdekt moest worden. Morishita beschrijft hoe zij onverwacht de zorg krijgt voor een nest kittens dat verschijnt bij de magnoliaboom die haar overleden vader ooit plantte. Wat volgt is een reeks observaties over het opgroeien van de kittens, hun invloed op het gezin en de kleine veranderingen die zij teweegbrengen in het leven van de mensen om hen heen. De kracht van het boek ligt in de rustige, bijna meditatieve toon. Morishita schrijft liefdevol en met oog voor detail. Kattenliefhebbers zullen veel herkennen in de beschrijvingen van het gedrag van de dieren en de manier waarop zij ongemerkt een centrale plaats in een huishouden innemen. Tegelijkertijd is dat ook de zwakte van het boek. Het verhaal kabbelt voort zonder veel ontwikkeling of spanning. De gebeurtenissen volgen elkaar gemoedelijk op, maar zelden ontstaat het gevoel dat er iets wezenlijks op het spel staat. De inzichten die de auteur aan haar ervaringen ontleent, zijn sympathiek maar blijven vaak aan de oppervlakte. Waar de achterflap spreekt over de helende kracht van katten en levenslessen, bleef ik als lezer wachten op meer diepgang dan uiteindelijk wordt geboden. Dat maakt De magnoliakatten tot een lichtvoetig boek voor tussendoor, maar niet tot een werk dat lang blijft nazinderen. Wie houdt van Japanse feelgood-literatuur en kattenverhalen zal zich hier waarschijnlijk prima mee vermaken. Lezers die op zoek zijn naar een meeslepende roman of een indringende memoir zullen mogelijk minder enthousiast zijn. Conclusie De magnoliakatten is een vriendelijk en warm kattenboek dat leest als een kop thee op een regenachtige middag: aangenaam, troostrijk en zonder grote verrassingen. Juist daardoor vraag ik me af waarom deze twaalf jaar oude titel nu opnieuw is uitgegeven. Het boek heeft zijn charme, maar mist de literaire kracht en diepgang om echt boven het maaiveld uit te steken.