Interview met Stephanie Holm

Sinds 15 april is De schaduw van de zon te vinden in de boekhandel. Het maakte ons erg nieuwsgierig naar de schrijfster van dit Fantasy-debuut en die beantwoordde graag onze meest prangende vragen. Dus stap met ons mee in de wereld van Stephanie Holm!

Hey Stephanie, we willen je graag beter leren kennen, dus vertel ons kort iets over jezelf.

Hi iedereen, Stephanie Holm hier, 37 jaar ondertussen alweer en al van kinds af aan enorme fantasyfreak. Ooit begonnen met Paul van Loon, wat de weg vrij maakte voor de groten als Tolkien. Ik was een jaar of 11 toen ik Lord of the Rings las, en vanaf dat moment verknocht. Naast mijn reizen naar andere werelden maak ik ook graag gebruik van mijn abonnement op diergaarde Blijdorp. Dieren zijn mijn tweede passie, wat vast niet als een verrassing komt, gezien mijn inspiratiebron voor Schaduw van de Zon.

Naast schrijven ben je ook actief bezig met cosplay en kunst creëren. In welke mate zijn deze vormen van expressie belangrijk voor je? En zou je zonder één van deze expressievormen kunnen?

Creatief bezig zijn is voor mij als ademen; ik kan niet zonder. Mijn huis is net de Pipoos, met honderdduizend hobbymaterialen van naaigerei tot aan miniatuurbouw. Die diversiteit heb ik ook echt nodig, want het prikkelt de creativiteit. Als ik in het schrijven vastzit pak ik een schildering of naaiwerk op en stroomt de inspiratie via deze werken vanzelf weer binnen.

Probeer je in je werk als bibliothecaresse je creativiteit ook te implementeren?

Die ruimte is er helaas niet echt, al probeer ik het wel in mijn adviezen mee te nemen. Zeker wat de bezoekende klassen betreft! Ik zie het als een uitdaging om de kinderen met iets weg te laten gaan wat ze zelf niet zouden hebben opgepakt maar volledig in hun straatje is.

Je bent kunstzinnig therapeut en je hebt jaren in de zorg gewerkt. Is dat iets waar je in de toekomst nog wel naar zou willen terugkeren op één of andere manier?

De zorg is, wat mij betreft, het mooiste vakgebied en zal altijd mijn passie blijven. Maar vanwege mijn chronische ziekte is het helaas onmogelijk om terug te gaan, hoe graag ik dat ook zou willen. Dus implementeer ik het nu in mijn schrijfwerk. Probeer hulp, troost en steun te bieden via mijn verhalen.

Ben je zelf een fanatiek lezer?

Zeker! Maar geen snelle lezer, dus als ik 15 à 20 boeken per jaar lees is het veel. Ik hou ervan mijn tijd te nemen om elk woord, elke beschrijving volledig tot me te nemen, totdat het werkelijk gaat leven. En nu ik zelf schrijver ben analyseer ik ook nog eens wat ik lees, wat me dus nóg trager maakt.

Welk genre lees je het liefst?

Fantasy, en dan het liefste high fantasy. Andere werelden binnenstappen waar wezens leven die zo anders en toch zo eender zijn als wij, dát is waar ik voor lees.

Heb je soms tijdens het lezen van een boek het gevoel: ‘Dit had ik graag zelf willen bedenken’? Kan je je zo een moment herinneren?

Legendes en lattes. Dat boek is mijn heilige graal op dit moment. Het idee van een ork die een koffieshop opent is zo heerlijk absurd en tóch geloofwaardig. Het hele boek voelt als een sidequest van een RPG game, en ik hou van sidequests. Werkelijk briljant, als je het mij vraagt.

Je hebt meegedaan aan verschillende schrijfwedstrijden en al een novelle gepubliceerd. Nu heb je de volgende stap genomen met het publiceren van je fantasydebuut.
Je boek Schaduw van de zon is 15 april verschenen. Hoe spannend was het om onder de naam Stephanie Holm te publiceren?

Niet, eigenlijk. Schaduw van de Zon is zo anders dan al het andere dat ik ervoor heb geschreven, dat het voelde als een logische stap om dit onder een andere naam te doen. Als we het gaan hebben over het publiceren van het boek zelf, dat was doodeng. Zonder twijfel. Het is iets waar je naartoe werkt en leeft, maar wanneer het moment daar eindelijk is voelt het heel groot en onwerkelijk. Vanaf dat moment ligt het ook volledig buiten jouw handen, want het verhaal is nu van de lezer, niet meer van mij. Dat is zowel fantastisch als beangstigend.

Hoe is het idee voor dit boek ontstaan?

Tijdens corona ben ik in de tuin aan de slag gegaan. Want ja, er was weinig andere keuze. Dat werd al snel mijn persoonlijke paradijs, tussen bloemen en bijen. Om mijn zoemende medebewoners tegemoet te komen ben ik toen gaan onderzoeken wat zij nodig hadden om het ook hun paradijs te maken. Dat… is uit de hand gelopen. Voor ik het wist zat ik in een bijen-deep dive en begon ik me af te vragen hoe wij als mensen het ervan af zouden brengen levend in hun wereld.

Is de wereld waarin het verhaal zich afspeelt gebaseerd op echte locaties? Of komt alles helemaal uit je verbeelding?

Allemaal uit de wereld van de bijen. Hoewel niet letterlijk terug te vinden op landkaarten, is het wel gebaseerd op hun leefgebieden.

Er komen best wel bijzondere namen in het boek voor (Dharren, Bruidsvlucht). Waar heb je die inspiratie vandaan gehaald?

De bruidsvlucht is werkelijk iets wat bijen doen! Het is de enige keer dat een (nieuwe) bijenkoningin de korf of nest verlaat. Hetzelfde geldt voor de darren. Darren zijn mannetjesbijen die daadwerkelijk maar 1 doel hebben; paren met de koningin tijdens deze bruidsvlucht. Iets waar maar een aantal van hen in zal slagen. In Schaduw van de Zon heb ik dit alles vertaald naar een vliegrace, waarvan de zeven winnaars zich aan de zijde van de koningin mogen scharen als haar Eega’s. Zoals ik al zei: alles komt uit de wereld van de bijen!

Ging het schrijven altijd soepel? Of zijn er bepaalde scènes waar je echt moeite mee had om ze op een goede manier op het papier te krijgen?

Schrijven gaat zeker niet altijd soepel. Ik kan je verzekeren dat ik meer dan eens huilend bij mijn laptop heb gezeten. Een scene waar ik heel veel problemen mee had was het moment dat Mell en Yfera in het Schaduwrijk aankomen. Hoe beschrijf ik dingen die voor ons mensen heel gewoon zijn, maar wat zij voor het eerst in hun leven zien? Hoe reageren zij hierop? En op elkaar? Dit was echt een uitdaging.

Nu het boek in de winkel ligt en je terugkijkt op je schrijfproces, zijn er dingen die je anders zou doen?

Absoluut. Ik ben geen plotter, wat betekent dat ik dit verhaal ingegaan ben met ontzettend veel materiaal uit onderzoek, wetende waar te beginnen en waar te eindigen, maar dat was alles. Daartussenin was alles blanco. Dit gaf te veel vrijheid en mogelijkheden waardoor ik meerdere malen het spoor bijster raakte en hele stukken moest schrappen. Tegenwoordig maak ik eerst een lijst met mogelijke scenes en ideeën waaruit ik kan putten. Wel de vrijheid, niet het verdwalen.

Je hoofdpersonen maakt een duidelijke ontwikkeling door. Hoeveel van deze ontwikkeling ontstaat er tijdens het schrijven?

Van Mell wist ik al vrij veel, maar van Yfera helemaal niets. Door te schrijven ontdekte ik pas wie ze werkelijk was. Net als alle andere personages, trouwens. Zij vertellen mij wie ze zijn terwijl ik met hen het verhaal beleef.

Wat is voor jou het belangrijkste keerpunt in deze ontwikkeling?

Wanneer personages hun muren laten vallen. Zowel Mell als Yfera hebben enorm veel meegemaakt, wat zich manifesteert in deze hoge muren die ze om zichzelf heen hebben opgetrokken. Wanneer deze neerkomen en er een werkelijke ontmoeting tussen hen mogelijk is, dat is voor mij hét moment dat alles verandert.

Het boek speelt met tegenstellingen zoals licht en donker (zon en schaduw). Heeft dit een diepere betekenis, en zoja welke?

Dit heeft zeker een diepere betekenis, maar een waar ik niet echt op in kan gaan zonder spoilers. Laat ik het zo zeggen: er kan geen schaduw zijn zonder licht en vice versa, dus waar ligt dan de ware bron?

Wat hoop je dat lezers vooral meenemen na het lezen van Schaduw van de Zon?

Schaduw van de Zon is geschreven om meer te zijn dan entertainment. Tussen de regels door ligt een verhaal verborgen dat (helaas) zeer actueel is, waar wij allen mee te maken hebben. Ik hoop dan ook dat lezers de tijd nemen dit onderliggende verhaal te ontdekken, erover na te denken en er met elkaar over in gesprek te gaan. Want wat er in Mells wereld gebeurt zou niet mogen gebeuren, en toch gebeurt het… ook in de onze.

Het verhaal heeft een aantal plottwists. Welke is voor u het meest belangrijk voor het verhaal?

De twist die het einde in gang zet. Het boek valt losjes op te delen in 3 delen, en de openbaring die dit derde deel inluidt is voor mij het belangrijkste. Het verandert de hele toon van het verhaal, schakelt het door naar de hoogste versnelling. Op dat moment zullen alle puzzelstukjes op hun plek vallen.

Wat vind je het allerleukste nu je boek in de winkels ligt?

De berichten die ik via social media ontvang. Mensen die het boek binnen hebben, en net eraan zijn begonnen of het boek ergens in een winkel hebben zien liggen en mij een foto ervan sturen met: “kijk, gespot!” Die betrokkenheid, het enthousiasme en de warmte ontroeren me diep.

Hoe ervaar je en onderhoud je het contact met je lezers?

Mijn social media zijn ontploft sinds de boeklancering. Vooral mijn inbox van Instagram puilt uit. Ik ben de hele dag door berichten aan het beantwoorden en reposten en ik hou ervan!  Het is leuk om te praten over mijn boek, maar het is nog veel mooier om te horen wat het voor de persoon aan de andere kant van het scherm betekent. Wat het met hen heeft gedaan. Om hun verhaal te horen, verweven met het mijne, dat is zo bijzonder en onbetaalbaar. Daarom probeer ik ook zo veel mogelijk bij evenementen te zijn, zoals Novio Magica 14 mei in Nijmegen. Dit contact met lezers is alles. Dat is waar ik voor schrijf.

Ben je alweer bezig met een nieuw schrijfproject?

Uiteraard! Het verhaal waar ik de Donner/Travis Baldree wedstrijd mee won moest ik verder uitschrijven – aldus Travis Baldree. Dus daar ben ik nu volop mee bezig.

Het wordt een cosy fantasy over Fred de fret, een geboren dief, die wordt ingehuurd om een gouden hart te stelen. Dit blijkt echter een urn te zijn met de as van de overleden partner van een stokoude fret… een ontdekking die de missie volledig laat ontsporen.

Zie je jezelf als ambassadeur voor de Nederlandstalige fantasy?

Ik zou het werkelijk een eer vinden om die titel ooit te mogen dragen. Maar voor nu ben ik gewoon Stephanie: dankbaar voor de kans mijn verhaal te mogen delen en daarom een ontzettend blij ei (of moet ik zeggen bij?)