De laatste loodjes

Oktober is de maand waarin extra aandacht wordt geschonken aan borstkanker. Daarom hebben we deze maand een wel heel speciale column voor jullie. Namelijk die van Linda. Zes jaar geleden zegde ze haar baan op om aan een geweldige reis over de wereld te beginnen. Zuidoost-Azie, Nieuw Zeeland, Canada en Zuid-Amerika. Wat begon als een droomreis, eindigde in een nachtmerrie. Vlak voor haar terugreis naar Nederland ontdekte ze een knobbeltje in haar borst, wat kwaadaardig bleek te zijn. Borstkanker werd geconstateerd en vanaf dat moment stond Linda''s leven op zijn kop. Maar ze liet het er niet bij zitten. Haar weblog die ze bijhield voor de geweldige reis kreeg ineens een andere bestemming: ze besloot het te gebruiken om haar ziekteproces te verwoorden. Ondanks de vele tegenslagen die Linda heeft gehad, probeerde ze toch alles op een positieve en humoristische manier te beschrijven. En dat valt niet mee met alles wat Linda meegemaakt heeft! Na een borstamputatie, chemo en 25 bestralingen staat ze nu, twee jaar later, voor een nieuwe fase in haar leven: haar borstreconstructie! Over niet al te lange tijd hoopt Linda haar laag uitgesneden truitjes en sexy bikini''s weer uit de kast te kunnen halen. Ze kan niet wachten!

Zoals voorheen komt de inspiratie tot schrijven vanzelf na een bezoekje aan de EHBO of een ongelukje met de auto. 


De laatste ontsteking onder mijn oksel is koud twee weken dicht of een nieuwe ontpopt zich alweer waardoor we weer fijn naar de EHBO kunnen in het weekend. Ik vertel een knullige B-dokter dat ik dit keer niet de explosie wil afwachten met een gapend gat als resultaat, maar dat de spanning er nu wel af mag zodat het weer fijn snel kan helen. Hij verwijst ons door naar een chirurg en een kwartiertje later vertel ik het hele verhaal aan een kippie van mijn leeftijd. Ze werpt een blik op het knikkertje onder mijn oksel en vraagt waar de borst geamputeerd is? Ik kijk haar schaapachtig aan en wijs naar de kant waar een enorme jaap toch duidelijk laat zien dat daar geen borst meer zit. Achter me hoor ik Thijs gniffelen en ik begrijp dat ze bedoelt welk ziekenhuis. "Oh, het ZMC hihi".

Ze kijkt nog een keer en drukt wat op het bolletje dat maar niet wil knappen. Op de vraag of ze er een sneetje in kan zetten, reageert ze dat dat weleens onder narcose zou moeten gebeuren, omdat ze niet weet wat ze tegen gaat komen. Wat denkt ze wel niet tegen te komen dan, ouwe fietsbanden en tosti-ijzers ofzo?!

"Ben je op je achterhoofd gevallen meisje? Dat ontstekinkje zat er gistermiddag nog niet eens!", zeg ik op een iets vriendelijkere manier dan ik het nu opschrijf. Uiteindelijk besluit ze de stoute schoenen aan te trekken en onder plaatselijke verdoving het mes erin te zetten. Nu dacht ik dat ze een mooi bescheiden sneetje zou maken, zodat ik niet weer weken met gaasjes en verband in de weer zou zijn, maar die hoop verdween snel toen ik haar vinger de holte in zag gaan! Toen ik het gat van 2,5 cm zag barstte ik in tranen uit. "Ik heb een feest over 2 weken. Dat gaat nooit op tijd dicht zijn". Vertelt ze me ook nog even doodleuk dat ik het dit keer 3 per dag moet spoelen om het OPEN te houden, omdat het van binnenuit helemaal dicht moet groeien. Grrrr! 
 
Omdat, vanwege de bestraling, geen pleister op de huid geplakt mag worden loop ik nu in een sexy geknipt hempje van gaas wat het verband op z''n plaats houdt. Na 22 bestralingen moet ik zeggen dat de huid er nog aardig goed uitziet. Naast het feit dat het bestralen me toch meer uitput dan ik verwachtte is het omhoog liggen met m''n armen het enige echte nadeel. Elke ochtend lig ik 15 minuten lang met m''n armen in beugels boven mn hoofd waardoor de zenuwen in m''n armen bekneld raken en gaan slapen. Door dit geintje is de blessure van Whistler weer op komen zetten en voelen m''n armen ''s nachts regelmatig aan als twee houten klompjes. Het nauwkeurig neerleggen en verschuiven van mijn lichaam voor het bestralingskanon neemt al aardig wat tijd in beslag, maar als ze dan ook nog eens een stagiaire gaan inzetten op het meisje met de lamme handjes (lees: ik), wordt het tijd om in te grijpen. Best vervelend allemaal, dat ze de coördinaten van de tafel waar ik op lig niet in één keer ingesteld krijgt, maar mijn handen zijn ondertussen al aan een tukkie begonnen. Na het vriendelijke verzoek heb ik deze dame niet meer aan mijn tafel gehad, bye bye! 
 
Nu ik mijn energie weer terug heb ging ik op de oude voet verder met klussen, sporten en alle dagelijkse bezigheden... totdat de man met de hamer langskwam om mij terug te fluiten. Het koppie kan wel willen, maar m''n lijf heeft toch een flinke tik gehad. De chemo heeft zelfs nog steeds invloed op mijn lichaam. Ik dacht deze periode mooi door te komen mét wenkbrauwen en wimpers maar helaas begint het nu allemaal een beetje uit te vallen en hebben mijn wenkbrauwen toch echt een potlood nodig. Gelukkig groeien de haren op mijn hoofd wel als kool - plaatselijk dan want voorop zijn ze nog een beetje traag, maar in het midden lijkt het wel of ze pokon hebben gehad. Nu maar hopen dat dat nog gelijktrekt anders moet ik dalijk een flap-over gaan kweken. 
 
Doordat de lymfevaatjes in mijn arm geen vocht meer afvoeren zijn ze verdroogd geraakt, waardoor ze nu als een te strak elastiekje aanvoelen. Kim (de lymfetherapeut) kon dit wel verhelpen en zo lag ik twintig minuten lang te creperen, omdat het elastiekje opgerekt moest worden. Stom natuurlijk, om te denken dat dit wel even lekker weggemasseerd kon worden! Maar gelukkig hielp het wel en heb ik mezelf daarna naar huis gesleept om bij te slapen.

Linda

Meer weten over Linda? Neem ook eens een kijkje op haar blog: thijsenlinda.waarbenjij.nu

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • Ik moet je iets vertellen

  • Lijstjes

  • Rituals: Your body. Your soul. Your rituals.

  • Boekkado.nl: voor een boek naar keuze

  • Het tassenkapstokje van ONI: a girl’s best friend

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen