Ik zie je volgende zomer – Annabel Monaghan RECENSIE

Recensie: Ik zie je volgende zomer – Annabel Monaghan

Niks is zo lekker om als in de zomer een zomers boek te lezen. De cover van Ik zie je volgende zomer van Annabel Monaghan leent zich perfect om in zomerse sferen te zijn en te blijven. Relaxen aan het strand, een verkoelend drankje erbij en genieten. Ontspannen. Maar is het verhaal van Sam wel zo luchtig als dat de cover doet lijken?

Tijdens haar jeugd komt Sam, samen met haar familie, jaarlijks naar hun strandhuis aan zee. Ze krijgt als tiener een relatie met haar buurjongen Wyatt, maar na een familiedrama beëindigt hij hun relatie. Inmiddels heeft Sam haar leven weer op de rit. Ze staat op het punt te trouwen met de georganiseerde en ietwat saaie Jack. Wanneer Sam Jack meeneemt naar het strandhuis, begint Sam zich steeds meer af te vragen of zij wel zo gelukkig wordt van een leven waarin nooit eens buiten de lijntjes gekleurd wordt.

“Jack is het tegenovergestelde van de oceaan. Hij is een spiegelend meer: kristalhelder, omringd en beschut door hoge bergen.”

Monaghan weet de lezer vanaf de eerste pagina in het verhaal te trekken. Sam heeft iets doms gedaan tijdens haar werk als HR-consultant en er hangt ontslag boven haar hoofd. Als lezer kun je de actie van Sam meteen waarderen; het brengt een lach op je gezicht en eigenlijk weet Monaghan dit vast te houden; de momenten die de auteur beschrijft, bezorgen een lach op je gezicht.

Door de prachtige schrijfstijl, met mooie en beeldende zinnen, pakt de schrijfster je aandacht vast en ze laat die niet meer los. Het wisselend perspectief tussen Sam en Wyatt, en het wisselen tussen toen en nu, zorgen ervoor dat je voldoende geprikkeld wordt om verder te lezen. De korte en langere hoofdstukken die elkaar afwisselen geven het verhaal de nodige luchtigheid.

Want waar de cover doet vermoeden dat we te maken hebben met een luchtig verhaal, weet Monaghan toch wat zwaardere onderwerpen te verwerken in Ik zie je volgende zomer. Zo komen thema’s als verlies, jezelf kwijtraken, dromen en veiligheid aan bod. Wat doe je als je zo kapot was na een relatiebreuk en je net alle stukjes van jezelf weer gelijmd denkt te hebben?

“Als wat wij hadden samen er niet toe deed, dan valt het fundament onder mijn bestaan weg.”

Voor mij voelde dit verhaal als een bad van herkenning. En voor veel lezeressen die hun jeugdliefde nooit uit hun hoofd hebben kunnen zetten, zal Ik zie je volgende zomer extra tot de verbeelding spreken. De liefde tussen Wyatt en Sam tegenover de relatie tussen Jack en Sam laat zo’n duidelijk contrast zien dat je maar één ding kunt concluderen na het lezen van dit boek: blijf trouw aan jezelf in een relatie.

Ik zie je volgende zomer is een prachtig, maar ook zoet liefdesverhaal. Monaghan vertelt een verhaal vol hoop en liefde, zonder de ruwe randjes te vergeten. Ook al weet je vanaf de eerste pagina hoe het verhaal zal eindigen – en naarmate het verhaal vordert, hoop je hier ook steeds meer op – eenmaal begonnen laat je je hoe dan ook meeslepen door een liefdesverhaal om bij weg te zwijmelen.

Recensie: Ik zie je volgende zomer – Annabel Monaghan