Het boek van verloren uren - Hayley Gelfuso RECENSIE

Recensie: Het boek van verloren uren - Hayley Gelfuso

Op een rustige nacht in 1938 vertelt een klokkenmaker een verhaaltje voor het slapengaan aan zijn elfjarige dochter Lisavet Levy. Dit wordt ruw verstoord door ingeslagen ruiten en geluiden van vernieling. Ezekiel, de klokkenmaker, twijfelt geen moment dat de Duitsers op deze Kristalnacht zijn gekomen om zijn horloge te bemachtigen. Hij rommelt wat met het horloge, geeft het aan Lisavet en zet haar in een verborgen kamer met de belofte later terug te komen. Lisavet stapt de donkere ruimte in en wacht op haar vader. Maar dat duurt langer dan gedacht, want twee weken later bevindt ze zich nog steeds in deze schemerige bibliotheek..

Het boek van verloren uren combineert tijdreizen met historische feiten en geeft hiermee een magisch realistische vertelling die je opslurpt. De introductie is toegankelijk, maar niet direct duidelijk. Je treedt samen met Lisavet de ruimte in en leert tegelijkertijd wat het inhoudt. Deze vereniging geeft binding met het personage. De bibliotheek herbergt boeken die herinneringen bevatten en is alleen toegankelijk door een speciaal horloge te bezitten, die over het algemeen alleen voor tijdwachters beschikbaar zijn. Lisavet ziet veel van deze tijdwachters komen en gaan. Sommige komen daar om herinneringen te plaatsen, maar anderen komen om herinneringen te verbranden. Het besef dat een uitwissing van een bepaalde herinnering uit de setting de gehele toekomst had kunnen veranderen, is simpelweg een buitengewone creatie van Hayley Gelfuso. Lisavet vindt het schandalig dat herinneringen vernietigd worden en zet zich in om de vernielingen te beperken.

De schrijfstijl in deze debuutroman heeft een goede variatie tussen feit, fictie, romantiek en details waardoor je constant geboeid blijft en de inhoud soepel wegleest. Catherine Smith vertaalde het boek naar het Nederlands. Het verhaal rondom de Tweede Wereldoorlog springt met regelmaat naar het jaar 1965 met de setting in Amerika. Hier huisvest het zogenaamde Ministerie van Tijd, die ter ore heeft gekregen dat iemand anders dan een tijdwachter zich in de bibliotheek bevindt en het uitwissen van bepaalde herinneringen belemmert. Moira heeft de leiding over deze taak en zet haar tijdwachter Ernest Duquesne aan het werk. Maar is Ernest wel wie hij zegt te zijn?

De personages wekken empathie op door hun uiteenlopende karakters. Ze zijn elk uniek en hebben een groot aandeel in het verhaal. Zo is er een bloeiende romance te lezen, maar ook hartzeer, verdriet en verdorvenheid. Samen vormen ze een prachtig geheel dat op geen enkel punt tekortkomt. De uitdieping in de karakters is voldoende, evenals de details over de setting en de werking van het magische systeem. Niet te overvloedig, maar precies goed.

Het boek van verloren uren haalt historie op een unieke manier naar boven, en vermengt het tijdreizen op een heel natuurlijke manier met deze feiten. Hierdoor heb je vrijwel nooit het idee dat je een fantasieboek aan het lezen bent.  Natuurlijk zijn er punten die in werkelijkheid nooit zouden kunnen, maar dat is ook precies het doel van dit genre. Het boek van verloren uren meet zich goed met de toppers in dit genre. Zelfs de wisselingen tussen de tijdspannen zijn ongedwongen en vormen een meerwaarde aan de vertelling. Hoewel de ontknoping van het doel van deze verschillende periodes een tikkeltje voorspelbaar is, belemmert het nergens het leesplezier. 

Het boek van verloren uren is een pareltje in het magisch realistische genre. Gelfuso combineert verscheidene bouwstenen tot een veelzijdig geheel dat soepel wegleest, maar de lezer ook in staat stelt vragen bij zichzelf neer te leggen en hiermee uit te dagen tot zelfreflectie. Dat Het boek van de verloren uren het debuutboek van de auteur is, belooft veel goeds voor de toekomst.

Recensie: Het boek van de verloren uren - Hayley Gelfuso