De pleegzoon – Lydia Rood RECENSIE

Recensie: De pleegzoon – Lydia Rood

Al eerder schreef Lydia Rood een historisch verhaal over Marie d’Harcourt, die leefde rond de vijftiende eeuw. Dit eerste deel, De maagd van Rosendael, werd goed ontvangen en het was duidelijk dat het verhaal nog niet af was. Inmiddels is deel twee, De pleegzoon, verschenen. Het verhaal gaat verder waar het eerste deel geëindigd is. Wie dacht dat Marie's leven zonder problemen verder zou gaan, komt bedrogen uit.

Marie is inmiddels getrouwd met Reinald, de hertog van Gelre. Zij en haar man leven voornamelijk gescheiden. Het is Marie niet gelukt om Reinalds kinderen te baren en dat brengt haar in een onzekere positie. Wat als de hertog haar verstoot? Terwijl ze zich hier zorgen over maakt, ontfermt ze zich over de zorg voor haar twee pleegkinderen. Maar dan raakt haar Franse familie betrokken bij een aanval van de oorlogszuchtige Engelse soldaten. Er is maar één optie, ze moet zich mengen in bestuurlijke zaken om zowel haar positie als die van haar twee pleegzonen zeker te stellen.

Rood neemt je direct mee in de sfeer van Grave rond 1404. En dat doet zij niet alleen door de personages de taal van vroegere tijden te laten spreken. Nee, iedereen die ooit in vestingsstadje Grave en omgeving is geweest, kan zich een goede voorstelling maken van het verhaal dat zich daar afspeelde. De auteur neemt je aan de hand mee door Brabant, waar we niet alleen kennismaken met de dorpen en steden van toen, maar ook personages die écht bestaan hebben. En daardoor zal het verhaal iemand die in Brabant woont of opgegroeid is extra aanspreken.

Achter in De Pleegzoon bevindt zich een uitgebreide namenlijst, waarin precies uitgelegd wordt wie historisch gezien welke rol had. Zonder deze kennis is het verhaal soms wat lastig te volgen, je kunt als lezer niet goed plaatsen wie bij wie hoort en wat dat personage op dat moment in het verhaal doet. Een oplossing is steeds naar de namenlijst te bladeren, maar dat haalt je wel enigszins uit het verhaal. De kans is groot dat je minder moeite hebt met de vele personages als je het eerdere deel hebt gelezen.

Toch gaat de hoeveelheid (onbekende) personages steeds minder storen, zeker wanneer Marie op pad gaat naar haar gemaal en ze te horen krijgt wat haar ‘nieuwe’ taak wordt. Ze denkt dat ze afgeschreven is en dat er een scheiding nabij is, maar haar echtgenoot heeft andere plannen. Plannen waarin Marie zich niet goed kan vinden, maar wat voor keuze heeft zij? Rood beschrijft hoe moeilijk het was om je als vrouw staande te houden begin vijftiende eeuw. Maar dat het niet onmogelijk was om invloed op je eigen lot te hebben. Het is duidelijk dat ze al een en ander voor de kiezen heeft gehad, en wederom kan het lezen van het eerste deel dingen makkelijker en sneller in perspectief plaatsen.

Ook kan het dan zijn dat de binding met de personages dan sneller gevoeld wordt. Rood beschrijft in De pleegzoon de personages op een afstandelijke manier. Het past bij de schrijfstijl en wellicht ook bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, maar door de afstand die je als lezer voelt, is het geen boek dat je er snel nog even bij pakt of waar je je volledig in verliest. Dit is jammer, want de schrijfster heeft heel duidelijk haar huiswerk gedaan en de geschiedenis, met soms wat ‘dichterlijke vrijheid', integrerend verteld.

De pleegzoon is een mooi verhaal, maar het is toch echt van belang om het eerste deel ook te lezen. Voor mij kwam het verhaal daardoor helaas niet helemaal tot zijn recht. Ik tastte te vaak in het duister over personages en gebeurtenissen die in De maagd van Rosendael besproken zijn. Door de afstandelijke schrijfstijl, die nogmaals perfect bij de setting van het verhaal past, raakt Rood de lezer kwijt. Mijn advies: lees De pleegzoon niet als stand alone, ik ben ervan overtuigd dat je dan een prachtige, goed uitgewerkte, historische serie in handen hebt.

Recensie: De pleegzoon – Lydia Rood