Zee van Smaragd – Marianne Witvliet RECENSIE

Recensie: Zee van Smaragd – Marianne Witvliet

Verhalen waarin een zoektocht naar het verleden centraal staat, blijven populair. De zoektocht naar afkomst, familiegeheimen en de vraag waar je vandaan komt, spreekt veel lezers aan. Marianne Witvliet, bekend van onder andere Boven de robijnen en Als je verdwaalt, neemt de lezer in haar nieuwste roman Zee van smaragd mee in de zoektocht van de Nederlandse Didi naar haar afkomst.

Wanneer Didi bij Gare du Nord in Parijs viool speelt en zingt, ontmoet ze Jesse. Vanaf dat moment lijkt deze man steeds op onverwachte momenten opnieuw haar leven binnen te wandelen. Wanneer Jesse een lang verborgen familiegeheim ontdekt, kan Didi niet anders dan op onderzoek uitgaan. Haar zoektocht brengt haar helemaal naar Indonesië, waar ze antwoorden hoopt te vinden op vragen die al lange tijd verborgen zijn gebleven.

Zee van smaragd begint sfeervol in Parijs. Tijdens haar optreden voor station Gare du Nord ontstaat er direct een bepaalde spanning tussen Didi en Jesse. Hun eerste ontmoeting voelt bijzonder en al snel weet je dat dit niet de laatste keer zal zijn dat hun paden elkaar kruisen. Dat gevoel blijkt te kloppen. Toch duurt het lang voordat het verhaal echt op gang komt. Pas halverwege de roman komt er meer beweging in het verhaal en ontstaat er meer nieuwsgierigheid naar wat Didi uiteindelijk zal ontdekken.

De ontmoetingen tussen Didi en Jesse zijn een sterk punt van het boek. Witvliet weet deze scènes met humor te beschrijven en iedere ontmoeting heeft iets eigens. Daardoor kijk je als lezer uit naar de momenten waarop de twee elkaar weer tegenkomen. De overige gebeurtenissen zijn nodig om het verhaal te begrijpen, maar worden soms wat afstandelijk verteld. Hierdoor is het lastig om echt een band met de personages op te bouwen. Alleen Didi’s vader, hoogleraar geneeskunde, komt duidelijk tot leven. De wat afstandelijke manier waarop hij is beschreven, past goed bij zijn karakter.

Vanaf het tweede deel, wanneer Didi naar Indonesië reist, verandert de sfeer van het verhaal. De omgeving wordt veel beeldender beschreven en Witvliet neemt de lezer mee naar het Indonesië van 1987. Ze besteedt aandacht aan de leefomstandigheden, de cultuur en ook aan de minder aantrekkelijke kanten van het land, zoals de kakkerlakken en de mogelijke ziektes die Didi tijdens haar reis op kan lopen. Juist deze details maken de reis tastbaarder. Het is bewonderenswaardig dat Didi deze zoektocht helemaal alleen onderneemt. Iedereen, en vooral vrouwen, die ooit alleen naar een onbekende bestemming zijn vertrokken, zal begrijpen hoeveel moed daarvoor nodig is.

Zee van smaragd is geen slecht boek, maar mist op sommige momenten de vaart en spanning die nodig zijn om de lezer volledig vast te houden. Het is geen klassiek liefdesverhaal, zoals de ontmoetingen tussen Didi en Jesse misschien in eerste instantie doen vermoeden. Het is vooral een verhaal over identiteit, familie en de zoektocht naar de waarheid achter je afkomst.

Het uitgangspunt van het verhaal is interessant en de zoektocht van Didi voelt geloofwaardig. Toch had het verhaal sterker kunnen zijn wanneer er meer tempo in was aangebracht en de personages meer tot leven waren gekomen. Vooral de gesprekken en gebeurtenissen rondom het familiegeheim hadden meer impact kunnen hebben. Zee van smaragd laat zien hoe ingrijpend het kan zijn om antwoorden te zoeken op vragen uit het verleden, maar weet niet op ieder moment de aandacht van de lezer volledig vast te houden.

Recensie: Zee van Smaragd – Marianne Witvliet