Een zomer in Salerno – Serena Giuliano RECENSIE

Recensie: Een zomer in Salerno – Serena Giuliano

Geniet jij er ook zo van om met deze temperaturen een zomers boek te lezen? Een titel als Een zomer in Salerno doet vermoeden dat je een heerlijke zomerread tegemoet gaat. Maar is dit zo? Lukt het Serena Giuliano de lezer mee te nemen naar een tropisch Salerno met een luchtig verhaal voor aan het strand of het zwembad? We lezen het in deze vertaling van Henriëtte Gorthuis.

Eleonore is voor de liefde vanuit Frankrijk naar Salerno verhuisd. Sinds ze gescheiden van haar ex-partner is, verdient ze de kost als schoonmaakhulp bij een aantal mensen in haar omgeving. Werk dat haar voldoende afleiding biedt om niet steeds aan haar grote liefde Marco te denken, de man met wie ze een affaire had, en die ze maar niet kan vergeten. En dat terwijl ze ook nog moeder van twee tieners is. Eleonore houdt veel ballen in de lucht, maar wanneer is er tijd voor Eleonore zelf?

Een zomer is Salerno is bedoeld als snelle weglezer. Dat is te merken aan de korte hoofdstukjes, die zich steeds op een andere locatie afspelen. Giuliano neemt ons mee naar haar opdrachtgevers, laat ons kennismaken met haar gezin en ex-partner, haar beste vriendin én de man van wie ze houdt, maar met wie ze niet samen kan zijn. De schrijfster heeft flink wat tempo in het verhaal gecreëerd doordat de meeste hoofdstukken over een dag rond de twee pagina’s lang zijn.

De reden waarom de Giuliano kiest voor zeer korte hoofdstukken is duidelijk. Echter, het heeft soms als bijwerking dat personages niet helemaal tot leven of niet volledig tot bloei komen. Dat is bij Eleonore ook. Het is al snel duidelijk met welke problemen zij in het leven worstelt, problemen die voor iedereen herkenbaar zijn, maar er wordt te kort bij stilgestaan om diepgang te krijgen.

Daarnaast rouwt Eleonore om de relatie die ze beëindigd heeft. Voor veel lezers zal dit als terecht voelen, omdat het een affaire was met een getrouwde man. Een zomer in Salerno beschrijft het proces van een vrouw die verliefd op een getrouwde man is en vervolgens ervoor kiest niet met hem samen te zijn. Daar is moed en kracht voor nodig, en het maakt Eleonore extra menselijk dat ze hier moeite mee heeft.

Ondanks dat is het verhaal, niet alleen in omvang, wat dun. Er zijn redenen waarom Eleonore de keuzes maakt die ze maakt. En waar bij veel boeken het niet-weten juist ervoor zorgt dat je als lezer verder leest, verliest Een zomer in Salerno al snel de interesse. Waarschijnlijk vanwege de hoge snelheid en de vele gebeurtenissen en personages, want bij elk adres waar zij schoonmaakt, is er iets aan de hand. Het is net iets te veel naast haar eigen problemen.

De humor van de schrijfster moet je liggen. Het lijkt te gemaakt, te dik erbovenop te liggen. Het is te duidelijk dat Giuliano probeert grappig te zijn. Daardoor komt een groot deel van de grap al niet over, bijvoorbeeld wanneer een van haar opdrachtgevers date met zijn bovenbuurvrouw en Eleonore vraagt of zij kan helpen van deze vrouw af te komen. Samen met haar beste vriendin bedenkt ze een plan, maar niet iedereen zal dit even grappig vinden.

Iets anders wat (lange tijd) niet tot z’n recht komt zijn de pagina’s met cursieve tekst van een paar regels. Het is volstrekt onduidelijk op wiens leven dit slaat. Is het random? Gaat het over Eleonores opdrachtgevers? Over Marco? Of over Eleonore zelf? Als lezer begrijp je niet wat deze pagina’s aan het verhaal toevoegen. Pas wanneer het einde van het boek nadert, valt het kwartje en dan blijken ze wel degelijk van toegevoegde waarde te zijn.

Al met al is Een zomer in Salerno een boekje waar je snel doorheen leest. Korte hoofdstukken, geen moeilijke woorden. Het ontbreken van diepgang en de onduidelijkheid waar het verhaal nou eigenlijk naartoe gaat of waar het over gaat, zorgt ervoor dat de lezer snel kan afhaken. Met een beetje meer woorden en iets minder personages zou dit verhaal veel beter tot zijn recht komen. Vooral ook omdat de uiteindelijk boodschap gewoon meer woorden verdient. In dit geval is less dus zeker niet more.

Recensie: Een zomer in Salerno – Serena Giuliano