• onze waardering

Recensie: De hemel kan wachten RECENSIE

Recensie: De hemel kan wachten - Gideon Samson

In 2010 won Gideon Samson de Zilveren Griffel voor zijn boek Ziek. Naar aanleiding van zijn tienjarig schrijverschap werd het nu opnieuw uitgegeven onder de nieuwe (en veel sterkere) titel De hemel kan wachten. Aan de inhoud is bitter weinig gewijzigd, maar de omslag is stukken beter. Vooral de achterflap valt op. De manier waarop die is geschreven, nodigt uit om het boek te lezen. ‘Dit is mijn schrijfschrift’ staat er en vervolgens worden verschillende personages uit het boek, maar ook de lezer, op een speelse manier aangesproken om het schrift al dan niet te lezen. 

Het schrijfschrift is de rode draad in dit verhaal. Belle, 13 jaar, ligt voor langere tijd in het ziekenhuis. Samson beschrijft helemaal niet waarom ze daar is, daar heb je als lezer het raden naar. De verschillende symptomen waaraan Belle wordt blootgesteld laten ons echter wel vermoeden wat er aan de hand is. Maar het boek focust niet op haar ziekte, integendeel. Het boek vertelt het eerlijke en warmmenselijk verhaal van een sterk meisje dat al heel wat hindernissen heeft weten te overwinnen. Het hele verhaal speelt zich af in de ziekenhuiskamer van Belle. Daar maken we kennis met mama, papa en zijn vriendin Renate, oma en opa, dokters, verplegers en vriendinnetjes die op bezoek komen. We leren Belle kennen als een typisch dertienjarige: rebels, rad van tong, met een lach en een traan, maar bovenal levensecht,  met een enorm doorzettingsvermogen én geloof in het leven. Ze leert accepteren en doorgaan en ontwikkelt zich tot een heel sterke persoonlijkheid. Daarin overtreft ze zeker haar ouders. Later wil ze schrijfster worden, als Anne Frank. Ze houdt al haar overpeinzingen bij in haar schrijfschrift dat niemand mag lezen. 

De auteur heeft De hemel kan wachten op een verbluffende wijze geconstrueerd. De bezoeken en gesprekken in de ziekenhuiskamer worden telkens afgewisseld met een flashback. In die flashbacks passeert het leven van Belle de revue en verwijst ze dikwijls naar de tijd toen ‘alles nog gewoon was’. We leren alle personages beter kennen en zo heeft de lezer op het einde alle info die nodig is om het verhaal te begrijpen.

Samson slaagt erin om op een eenvoudige manier het leven van een gewoon meisje te schetsen: doodeerlijk, zonder verbloemingen en geloofwaardig. De karakters zijn goed uitgewerkt en groeien in het verhaal. De zinnen zijn kort en krachtig, de dialogen to the point en aangrijpend. De hemel kan wachten sleept je mee van begin tot eind zonder pathetisch te worden. Samson Gideon bewijst hiermee waarom hij zich de voorbije tien jaar bij de top van de jongerenliteratuur heeft gehesen.

Dit was de Chicklit.nl recensie van De hemel kan wachten - Gideon Samson.

De hemel kan wachten

  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (0 stemmen)
  • Omschrijving:

    Dit is mijn schrijfschrift. En jij bent:

    Mama: Grootste kans. Hoi mam. Als je wil mag je het wel lezen. Maar dan moet je niet te veel schrikken van alles wat erin staat. Oké? Je kunt het ook eerst aan opa geven.

    Opa en/of oma: Lieve opa en oma. Jullie zijn de liefste opa en oma van de wereld.

    Dokter Stuiver: Beste Lodewijk, dit is privé. U heeft uw eigen kladblok dus blijf A.U.B. met uw poten van mijn schrijfschrift af. (Dank u wel.)

    Brie (of Mek): TERUGLEGGEN STOMME KRENGEN (UITROEPTEKEN)

    Papa: Kleine kans, maar als het toch zo is moet je het maar aan mama of opa geven. Niet gaan lezen, pap, echt niet doen hoor. (O en ook niet aan Renate laten lezen. Dat lijkt me logisch.)

    Iemand anders (die niet in het ziekenhuis werkt): Dan is het me dus gelukt. Je mag het lezen.

Meer info

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • Welk boek wint de DLP prijs?

  • Recensie: Eilanddagen

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen