Recensie: The best of me RECENSIE

Dawson Cole heeft een zware jeugd gehad. Al op jonge leeftijd liet zijn moeder hem achter bij zijn vader en de rest van zijn criminele familie en was Dawson regelmatig het mikpunt van agressie als hij te goed zijn best deed op school. Op zijn zestiende is Dawson het beu en neemt hij de benen, hij overnacht vervolgens in de garage bij Tuck Hostetler die hem vanaf dan onderdak biedt en hem een baan aanbiedt. In Oriental, de plaats waar Dawson opgroeit, werkt zijn achternaam niet echt in zijn voordeel en al helemaal niet wanneer hij een relatie krijgt met Amanda Collier, de dochter van een van de rijkere families in Oriental. Om Amanda haar toekomst niet in de weg te staan, maakt Dawson een einde aan hun relatie. Wanneer Tuck jaren later overlijd, keren ze beiden terug naar Oriental en worden ze overspoeld door herinneringen. 

 

Nicholas Sparks is de schrijver van verschillende bekende titels die verfilmd zijn zoals Nights in Rodanthe  en The Notebook en daar kan nu ook The best of me aan toegevoegd worden. Na het lezen van The best of me vind ik het niet raar dat er zoveel van zijn boeken verfilmd worden. Nicholas Sparks weet direct vanaf de eerste pagina te boeien door op een beeldende manier te schrijven vanuit het perspectief van de verschillende hoofdpersonen. Hij doet dit alles met de juiste mix van drama en romantiek zodat het verhaal niet te zoetsappig wordt. Tijdens het lezen, word je meegesleurd in het verhaal en is het alsof je er zelf bij bent. Bij het naderen van de climax voel je al aankomen wat er gaat gebeuren, maar doordat het net even te lang duurt verliest het slot uiteindelijk aan kracht waardoor ik niet tot tranen toe geroerd was. Dit vond ik zelf toch wel een beetje jammer omdat ik dit wel verwacht had en het passend was geweest bij zo'n krachtig en mooi geschreven verhaal. Hopelijk weet de filmversie dit wel voor elkaar te krijgen!